Als het kriebelt...

Ex-ex-blogger

2008-09-09T13:47:00.003+02:00

Hallo blog, hier is hij weer.

Now it's time to prove
that you've come back here
to rebuild
rebuild
rebuild
rebuild

Vergeef hem, Blog, want hij weet niet wat hij doet.

Hij wil alleen maar zeggen dat hij elders het geluk heeft gevonden. Tot gauw, misschien, en altijd welkom.

Een blijfvanmijnlijfwijf

2008-07-29T22:45:00.002+02:00

Ex-blogger heeft nog wat epiloogjes in de kast. Blogberichtjes die om diverse redenen de pagina's nooit haalden. Maar zelfcensuur is strafbaar. Bij deze:

Uw blogger trok gisteren op te lappen om nog maar eens zwaar te gaan stappen. Fuif. De ene meezinger na de andere. Meezinger, afgeleid van 'mee zingen', laat dat duidelijk zijn. Anouk is een vrouw met ballen.

I'm sorry, for the times that I made you scream, for the times that I killed your dreams, for the times that I made your whole world rumble. Allebei kenden we de tekst. for the times that I made you cry, for the times that I told you lies, for the times that I watched and let you stumble. Hij keek en probeerde mijn blik te vangen. It's too bad, but that's me, what goes around comes around you'll see. Ik lachte, keek terug, bleef zingen. that I can carry the burden of pain, 'cause it ain't the first time that a man goes insane. Mijn ogen gingen mee met de flow van mijn lichaam en begonnen weer te dwalen. and when I spread my wings to embrace him for life, I'm sucking out his love, 'cause I, I'll never be nobody's wife. Zijn bebrilde blauwe blik bleef branden. I'm sorry, for the times that I didn't come home, left you lying in that bad alone, was flying high in the sky when you needed my shoulder. Ik keek terug en fronste licht. You're like a stone hanging round my neck, see, cut it loose before it breaks my back, see, I've gotta say what I feel before I grow older. Hij bleef glimlachen en haperde niet. I'm sorry, but I ain't gonna change my ways, you know I've tried but I'm still the same, I've got to do it my own way. Ik keek weer weg en richtte mijn aandacht op mijn gezelschap. It's too bad, but hey, that's me, what goes around comes around, you'll see. Hij keek nog steeds. that I can carry the burden of pain, 'cause it ain't the first time that a man goes insane. Hij stapte resoluut op mij af. and when I spread my wings to embrace him for life, I'm sucking out his love, I, I'll never be nobody's wife. Hij zong in mijn oor. It's too bad, but hey, that's me, what goed around comes around you'll see. Ik bleef zingen en haperde niet. that I can carry the burden of pain, 'cause it ain't the first time that a man goes insane. Zijn hand belandde op mijn schouder. and when I spread my wings to embrace him for life, I'm sucking out his love, I, I'll never be nobody's wife. Een vloeiende dansbeweging van mijnentwege voorkwam verdere intimiteiten.

Wat later boorden zijn ogen zich nogmaals in de mijne, op de tonen van de bloedhondbende. Simultaan boorde hij ook een pintje in mijn hand. You and me baby are nothing but mammals so let's do it like they do on the discovery channel.

Op vriendelijke toch ondubbelzinnige wijze maakte ik hem duidelijk waar het op stond. The place was dark and the band played loud, his voice sounded kind-a fry.

Uw blogger valt op de meisjes, de gehele meisjes en niets dan de meisjes.

Lappen

2008-07-26T17:21:00.003+02:00

Ex-blogger heeft nog wat epiloogjes in de kast. Blogberichtjes die om diverse redenen de pagina's nooit haalden. Maar zelfcensuur is strafbaar. Bij deze:

Uw blogger ging nog eens op de lappen, om nog eens zwaar te gaan stappen.
[Vriend van goede vriend] tegen blogger: "Ge hebt de groeten van Isabelle."
"Isabelle?" vraagt blogger.
"Ja", zegt [vriend van goede vriend].
"Welke Isabelle?" vraagt blogger.
"Allé Koen, hou u niet van den domme", zegt [vriend van goede vriend].
"Je bedoelt [naam van goede vriendin van vriend van goede vriend]", zegt blogger.
"Ah ja, natuurlijk. Ik zeg altijd Isabelle, maar het is [naam van goede vriendin van vriend van goede vriend]. Schandalig, want dat is echt een goede vriendin", zegt [vriend van goede vriend]. "Ze wou nog meekomen, maar ze had echt te veel werk."
"Jammer", zegt blogger.
"Wat is dat trouwens met u en Isabelle?" vraagt [vriend van goede vriend].
"[naam van goede vriendin van vriend van goede vriend]", zegt blogger.
"Ja, natuurlijk, [naam van goede vriendin van goede vriend]", zegt [vriend van goede vriend]. "Maar echt, gelle kent mekaar alleen van die ene nacht op dat kotfeestje. En dat feestje daarna, natuurlijk. En vorige week stelde zij ook al voor om u mee uit te nodigen. Ik had zoiets van gaat gij hem uitnodigen, is dat niet eerder iets voor mij om dat te doen. En toen gij dan niet kon, kwam zij plots ook niet meer."
"Tja", zegt blogger.
"Ze heeft wel een sporadisch lief he, het lijkt wel of ze dat zelf vergeet", zegt [vriend van goede vriend].
"Ik heb een lief dat niet eens sporadisch is", zegt blogger.
"Ah ja, da's waar", zegt [vriend van goede vriend]. "Die haar lief is trouwens [bekende naam], grondlegger van [muziekgenre] in Europa. Altijd als ik die zie heb ik iets van wow dat is de grote [bekende naam], en da's gewoon haar lief. Maar seg, toen in de [Leuvens fuifzaaltje], wat is er nadien nog tussen jullie gebeurd?"
"Ik ging naar huis, [naam van vriend van goede vriend]", zegt blogger. "[Naam van goede vriendin van vriend van goede vriend] eveneens. Twintig minuten later lagen we in bed. In ons eigen bed. Tegelijk naar huis, niet samen naar huis."
"Dan toch?" zegt [vriend van goede vriend]. "Ik zei in de [Leuvens fuifzaaltje] nog tegen [naam van goede vriendin van vriend van goede vriend], 'en [bekende naam] dan?' en zij zei 'so?'."
"Ik ging gewoon naar huis", zegt blogger.

Monogamie is voor mietjes.

Ex-blogger

2008-07-09T00:15:00.002+02:00

Ex-blogger. Misschien nog een goede naam voor een boek dat over dertien jaar verfilmd kan worden.

Eerste fase: ontkenning. Dag blogvriendjes! Ik leef nog!

And you're singing the songs thinking this is the life
and you wake up in the morning and your head feels twice the size
where you gonna go, where you gonna go, where you gonna sleep tonight?

Als het kriebelt, wordt het vervolgd. Ergens, ooit. Je me suis bien amusé, au revoir et merci. Met mij gaat alles goed.

(En met Anna?)

Vrij gezellig (2)

2008-06-19T21:18:00.004+02:00

Hey, lang geleden hé, amai, hoe is't, çava, met u, çava, salut, salut!

Het Europees Kampioenschap voetbal is een zegen. Dit is het leven en mannen weten waarom. Turken, Russen en Italianen feesten zich toeterend een weg door de hoofdstad, sarcastische nazihymnes schallen door de woonkamer na een 2-0 tegen Portugal, het kookritueel wordt perfect getimed en de afwas wacht tot de rust. Jaaaaa das ist zo schön!

En the bags are packed voor een retourtje naar Zwitserland. En zonder bazelen, ik word ervoor betaald. Ik word ervoor betaald verdammt, ik word ervoor betaald! Hup Holland, jaaaaa das ist zo schön!

U bent terecht jaloers.

En hoe is't voor de rest?

Eerste hand.

2008-05-31T12:36:00.005+02:00

[Een blog] roept op tot rellen. De bekerwinnaar en de inwijkeling bakenen voor eens en altijd het territorium af.

'Zin om op uw muil te krijgen?' vraagt [hij]. Uw blogger stemt toe. Dàt is journalistiek. Ik stond erbij en ik keek ernaar: dàt is journalistiek. Is er iets niet in de haak? Laat die telefoon op de haak, stel woordvoerdersdesinformatie aan de kaak, ga ter plaatse en zie waar je raakt. Dàt is journalistiek.

'Een redacteur die op zijn muil krijgt, het is goed voor de leescijfers', zegt [oudere redacteur].
'Je weet toch dat ze jonge redacteurs evalueren aan het aantal keren dat ze op hun muil krijgen', zegt [andere oudere redacteur].
'Er krijgen hier zodadelijk bepaalde oude redacteurs op hun muil', zei uw blogger.

In de auto voelt uw blogger de macht door zijn aderen stromen. De handen die nu het stuur vasthouden, zijn straks de eerste hand. Morgen praten miljoenen mensen op de trein en op kantoor over de grootste veldslag van het afgelopen jaar. Zij zullen zich baseren op wat IK heb gezien. Dàt is journalistiek. Oorlog in het klein. Dàt is journalistiek. U ziet waar het vorige week toe leidde, u zag toen waar het toe kan leiden.

De hele wijk ademt dreiging. Politie te paard, politie te voet, politie in de auto. Een driejarige donkerharige dreumes steekt zijn tong uit naar een patrouille. Een kudde kale knikkers rolt de spierballen. De ingegooide ruiten van het metrostation zijn gebarricadeerd.

Minuscule oorlogen, niet met het blote oog zichtbaar. Alsof er niets gebeurde.
'We staan hier verdoeme al den hele dag, ik hoop op nog ewa ambiance', zegt [flik]. Off the record, uiteraard.

Maar vind je niet dat deze dag wel meer verdient dan dat?

Een Fritzlke.

2008-05-11T18:30:00.003+02:00

Bitte spring nicht. Ziet u de scènes voor u?

Tienermeisje ligt op buik op bed. Wangen nat van tranen. Weer een slechte toets of net te horen gekregen dat ze zelf maar de tweede beste vriendin is van haar beste vriendin. 'Ik zou net zo goed dood kunnen zijn.' In haar handen een foto van Bill Kaulitz, pas uit de Joepie geknipt. Uit de boxen van de cd-speler, die ze voor haar plechtige communie kreeg, speelt Spring Nicht van Tokio Hotel. Meisje beeldt zich in hoe zij de bijrol in het clipje speelt. Hoe Bill dat voor haar, alleen voor haar zingt. Hoe hij de trappen van het appartementsgebouw op rent voor haar, alleen voor haar. Hoe hij haar redt.
En dan gaat alles een klein beetje beter en kan ze haar wiskunde beginnen studeren.

Bijna examens, weet u wel.

Ik heb u verteld over mijn speciale band met Tokio Hotel. Maar het postje daarover heeft wat meer teweeggebracht dan ik kon vermoeden: blogbezoekers.

Surfers die mijn adoratie voor de Duitse tieners delen? Was het maar waar.
Neen, mijn nieuwe blogbezoekers adoreren tieners op een andere manier. Sinds die vermaledijde dag wordt deze website overspoeld met mensen die hier via Google terechtkomen. Door de zoekterm 'foto's van meisj*s van 12 tot 14 jaar in slipj*s', bijvoorbeeld. Of 'tien*rmeisj*s str*ptease'. Of 'vieze slipj*s'. Vuilakken! Fritzlaars! Weg hier! Ju!

(Dat anderen hier rondhangen na het intypen van 'smer*ge klootz*k blog' of 'vrouwen die hun gsm nummers geven aan mannen', daar kan ik wel mee lachen. Zelfs wie op 'mannenblogs' zoekt, kan hier komen smullen. Al staat het hier op een steeds lager pitje. Zoals Het Volk: kroniek van een aangekondigde dood.)

Een volkske doen, een Fritzlke doen. 't Zijn hobby's als een ander.
Perverten, allemaal.

Perplexi

2008-04-30T14:31:00.003+02:00

Na 300 meter, heeft u uw bestemming bereikt.
(300 meter later) Heeft u uw bestemming bereikt.

Relaas der feiten:
Op dinsdag 29 april 2008 rond 21hr30, parkeerde [ACHTERNAAM] de wagen [MERK] [Type] van grijze kleur met nummerplaat [nummerplaat] te 1000 Brussel op de [straat] ter hoogte van de [straat]. Bij zijn terugkomst op woensdag 30 april 2008 rond 10hr30, stelde hij vast dat de ruit van de rechtervoordeur verbrijzeld was. Gestolen voorwerpen: NIHIL. Geen getuigen van de feiten. Geen vermoedens nopens de dader(s).
Dit formulier dient tevens als bewijs dat U klacht heeft neergelegd. Hoogachtend, de verbalisant.

Uw blogger is zo verstandig zijn gloednieuwe GPS mee naar binnen te nemen.
Uw blogger is zo onverstandig zijn gloednieuwe GPS-houder te laten hangen.

De dader(s), nopens dewelke geen vermoedens circuleren, sloegen uw blogger het commissariaat en Auto het bij ons of bij u herstellende of vervangende autoruitcentrum in. Uw blogger staat perplex, autoruit staat plexi.

Tot drie keer toe heeft mijn stad mij verloochend. Geen haan die ernaar kraait.

Antwerpen zien.

2008-04-21T21:58:00.005+02:00

En sterven.

Spaghetti om 6 uur, adrenaline om 10 uur, tunnelzicht om 10 uur 30, verveling om 11 uur, smalltalk om 11 uur 30, Brussel herdenken om 12 uur, lichte vermoeidheid om 12 uur 30, kromgebogen strompelen om 13 uur, niks meer weten van 13 uur 30, op tranen na bleiten om 14 uur, de laatste wilskracht om 14 uur 30, deugddoend ontvangstcomité om 14 uur 45. Neerzakken om 14 uur 46, krampen om 14 uur 47, proberen te ademen om 14 uur 48, krampen om 14 uur 49, proberen te ademen om 14 uur 50, krampen om 14 uur 51, proberen te ademen om 14 uur 52, [gedeelte verwijderd wegens grote zwarte vlekken], net niet flauwvallen op de tram om 15 uur 30, [gedeelte verwijderd wegens grote zwarte vlekken (2)], stilaan trots worden om 16 uur 30, douchen om 17 uur, eindelijk nog eens frieten eten om 19 uur, een deugddoende massage om 22 uur 30, [gedeelte verwijderd wegens [gedeelte verwijderd]], diep slapen om 2 uur, wakker worden van de pijn om [diverse uren], wakker worden met pijn om 8 uur, pijn om [diverse uren], lunchen met [grootste wielrenner aller tijden] om 13 uur, pijn om [diverse uren], [...]

Ik mik niet op een tijd, ik mik op een afstand. 42 kilometer en 195 meter. I did it, zegt mijn medaille. Koen, Koen, Koen, zeggen de djembéspelers. Klootzak, zeggen mijn spieren. Terecht trots, zegt u. Merci, zeg ik.

What's the use of trying, all you get is pain.

Ja.

2008-04-20T07:57:00.000+02:00

Het kriebelt.

(Hier.)

Marathona

2008-04-16T22:47:00.003+02:00

Marathona, met de hand van god. Ze zal nodig zijn, die hand. Nog drie dagen en elf uren en ik loop tweeënveertig kilometer in Antwerpen.

Spaghetti, de slierten komen mijn oren uit. De spieren staan nog hoger gespannen dan de verwachtingen. Tik tak tik tak tik tak tik tak.

Vrijdag of zaterdag nog een halfuurtje. En tot dan beweeg ik niet meer dan nodig.

Een trekske

2008-04-03T23:16:00.004+02:00

Krrt. Mldk.
Muuuuuw.
Kdlm. Trrk. Krrt. Mldk.
Muuuuuw.
Kdlm. Trrk. Krrt. Mldk.
Muuuuuw.

En opnieuw:
Sleutel omdraaien. Eruit halen. Erin steken. Omdraaien.
Starten.

En opnieuw. Non, rien de rien.

Hij heeft dat wel meer. Maar na een aaitje of twee draait hij bij.

Correctie: na een aaitje of twee draait hij MEESTAL bij. Zo niet vandaag. Jaloers type, dat bakje van mij. Ja, ik was laat. Overwerk, dat bakje van mij gelooft die smoes niet meer. Krrt. Mldk. Muuuuw.

Hebt u pech? Ja, godverdomme. Hoeveel malchance kunt ge hebben op zone korten tijd.
[Wegenwacht] was alweer onderweg.

En als uw motor niet start, dan is er een probleem met de starter. Elke dag iets bijleren, heet dat dan. Zoemen in plaats van kuchen en brommen.
'We zullen eens een trekske geven', zei wegenwachter.
En dat trekske is een goed trucske. Luttele minuten later scheurde ik over het parkeerterrein van [werkgever] achter het wegenwachttruckske, innig verbonden met mijn redder door een stukje flosdraad. Het was een kwestie van seconden voor dat bakje van mij zich tevreden spinnend onder mijn handen nestelde.

En over ruzie met mobiliteit gesproken: hij heeft een kras.

En over ruzie met mobiliteit gesproken: klootzakken, zeg ik. Allemaal.

Wijf

2008-03-27T11:11:00.002+01:00

Zelf kom ik nauwelijks aan schrijven toe, maar op blauwe donderdagvoormiddagen als deze doe ik nog wel eens aan blogroll, zoals dat heet. Het is blijkbaar Wijvenweek in blogland.

Het niveau is bedroevend. Bedroevend.

Voor Wijvenweekmaagden: van het Blogwijf wordt verwacht elke dag deze week een wijvenonderwerp aan te snijden. Maandag lijfdag, dinsdag shopdag, woensdag mannendag en zo verder.

Vooreerst: ik zou me nooit in zo'n keurslijf/korset laten dwingen. Maar goed, for blogging's sake, vergeef hen Heer. Maar het is ronduit afgrijselijk hoe ongeïnspireerd Wijf met haar week omgaat. De dunne grens tussen 'shoppen' en 'mijn lijf', tussen 'kinderen' en 'huishouden' en tussen mannen en hun onbegrip daargelaten, het doorsnee Wijf kan er haar weg niet mee. Zonder franjes omkleden de wijven het ruwe skelet steeds op dezelfde manier. Lees één Wijf en u heeft ze allemaal gelezen. Hoe clichéër uw onderwerp, hoe clichéër uw blogpost? Doe dat niet.

Doe dat niet. Geef de meerwaardezoeker de meerwaarde die hij zoekt. Hang aan de kapstok een onverwachte jas van bont en teddyberen. Alstublieft.

Of valt deze tirade onder 'wat mannen niet begrijpen'?

Voorwaar, ik zeg u, vol verwachting klopt ons hart bij amper twee blogs. Mannenblogs. Blogwijven, don't let me down. Toon dit zwijn uw parels.

Een passagier

2008-03-20T22:59:00.002+01:00

Ik ben een passagier. En ik rij en ik rij, la lalala la.

Wist u dat journalisten niet mogen staken? Twee dagen geen krant en al hun abonnees zijn weg. Zo is het een beetje met mij. Vergeef me, Lezer, want ik weet niet wat ik doe.

You know it looks so good tonight. La la la la lalala la.

Euhm. Ik ben, euhm. Euhm. Ik ben, euhm. Euhm. Ik ben naar Parijs geweest. En ik werd er niet eens voor betaald verdammt.
Bij deze weten we ook waarom ze Parijs de meest romantische stad van Europa noemen.

He sees the city asleep at night. La la la la lalala la.

Maar ook daarbuiten lag er een wereld vol verrassingen.

And all of it is yours and mine. La la la la lalala la.

En er is een regering. Ik zweer getrouwheid aan de koning, gehoorzaamheid aan de grondwet en aan de wetten van het surrealisme.

Slipjes

2008-03-03T22:31:00.003+01:00

Euhm. Ik ben, euhm. Euhm. Ik ben, euhm. Euhm. Ik ben naar het concert van Tokio Hotel geweest. (ta ta taaa ta ta ta tada ta, ta ta taaa ta ta ta tada ta.) Euhm. Ik ben, euhm. Euhm.

Maar ik werd ervoor betaald verdammt. Ik werd ervoor betaald.

En men moet er iets voor over hebben. De achtjarige fan naast mij hield zijn handen voor zijn oren. Niet omdat Bill 'is dat echt een jongen' Kaulitz zo luid zong, maar omdat zijn groupies hem overstemden. Gillende meisjes. Duizenden gillende meisjes. Het podium bezaaid met slipjes, maat '12 tot 14 jaar' verdammt. En knuffelberen, stapels knuffelberen.
(En dat ze die energie nog hadden na die etmalen van aanschuiven. Erger dan Harry Potter verdammt.)

En weet u wat ik vandaag eigenlijk het liefste had gedaan? In Rusland gaan betogen verdammt. Glasnost, perestrojka en koerva jebana. Schnell!

Und vor mir geht die letzte Kerze aus.

Puntje

2008-02-23T17:54:00.004+01:00

Puntje, een ~ aan zuigen.

Veni vidi vici. Een nooit uitgegeven dreamteam nam gisteren deel aan [quiz] in Gent ten voordele van [goed doel] en was onmogelijk te stoppen in zijn weg naar de overwinning. Volwaardig lid van voorgenoemd gezelschap: uw blogger. Nu gij.

Verder heb ik me de afgelopen week vooral met fijne dingen beziggehouden. Heel fijne dingen.

Fijn stof, onder andere. Wist u dat ik woensdag gedurende een uur rondjes draaide in het park van onze hoofdstad en de volgende dag hoorde dat de pieken die dag nog hoger waren dan de dag voordien? Neen? Mijn longen weten het nog steeds en zullen het geweten hebben. Amai dat blijft hangen.

En kent u Stéphanie Sokolinski al? Amai dat blijft hangen.
En als Wendy u vraagt om te blijven hangen? Als u dit clipje heeft gezien, weet u wat het antwoord is op haar verzoek. Ja, godverdomme. Ja, godverdomme, JA JA JA. Eentje maar?

Klantenbinding

2008-02-13T21:46:00.005+01:00

't Is schandalig, ik weet het. Tien dagen stilte, ik weet het. Maar het heeft een reden. Diverse redenen. * Ik vertoefde in de Westhoek. (met een leuk Grietje) * En in de Oostkantons (met een leuk grietje) * Ik liet visitekaartjes drukken. (netwerken) * Ik wandelde in T-shirt. (in februari) * Ik maakte omelet met tomatenpuree. (probeer dit niet thuis) * Ik testte de lengte van mijn motorkap en de decibels van mijn claxon. (ooit een ongeval in een tunnel gezien en mensen die willen voordringen in de file - tunnelvisie - vooral als ze zien dat het maar een Klein Autootje is? klein maar kordaat verdomme) * Ik merkte dat de tijd snel voorbijgaat als je ouder wordt. (het gaat snel, tien dagen, ik weet het) * Weet u, een beeld zegt meer dan duizend woorden. (hou u vast, de eerste foto van mijzelven op deze pagina's) Ter ere van Valentijn. (valentijn, ik doe daar niet aan mee) Ter ere van haar. (voelt u braakneigingen?) Ter ere van ons. (voelt u braakneigingen?) 't Is gewoon godverdoeme een schone foto. (en 't is gewoon godverdoeme een schoon wijf en 't is godverdoeme een schone vent en kom het mij maar vertellen als het niet zo is)

Stars and stripe

2008-02-03T12:10:00.000+01:00

20 april, Antwerpen. Tweeënveertig kilometer later. Vlakbij de sterretjes, in de verte de streep. Ik zal hijgen. Ik zal neerzijgen. Verheugt u, we hebben gewonnen. En zij zal me opwachten. Me opvangen. Zij zal de dieren uit mijn haren halen en pleisters plakken waar ik gesneden ben. Zij zal me vasthouden, zij zal van me houden. Nog meer van me houden. Ik zal gelukkig zijn. Nog gelukkiger zijn.

Want ik zweef. Ik zweef wéér. Gelijk e nief paar schoenen. Als gegoten. Ontworpen voor MIJN voeten, MIJN loopstijl, MIJN wensen. Ander en beter. Nog beter.

Zoals Nicolas met Carla. "Nicolas, neemt u Carla...' - 'Carla nemen? Hier, nu?' - 'Neemt u Carla tot uw wettige echtgenote?' - 'Ben oui, pourquoi pas, bien sûr'.

En verder is het leven vooral onrechtvaardig.

Inkt

2008-01-27T10:08:00.000+01:00

(Happy birthday to you, happy birthday to you. Er vloeit hier sinds gisteren exact 1 jaar lang inkt. U wil een jaaroverzicht? Dan komt u van een kale kermis thuis. Maar u kan nog altijd hier naartoe.)

Over inkt gesproken, over naar de orde van de dag.

Zaterdag. Een niet nader genoemd maar fantastisch cafeetje. Een niet nader genoemd maar fantastisch gezelschap.

'Waarom heet dat eigenlijk het octopusoverleg', vroeg ze in de belangrijkste taal van de wereld.
'Wel, eerst waren er acht van die zelfingenomen lullen', vertelde ik in een gebroken versie van de belangrijkste taal van de wereld.
'Ah, ja, natuurlijk, en een octopus heeft acht, hoe heet dat, het klinkt als testikels. Nee, dat is het niet.'

(Nee dat is het niet? Het is [iemand anders] die je aan de hemel ziet!)
~~(Voor [iemand anders] zou ik ze gerust alle acht willen bovenhalen!)~~
(Perverten. Allemaal.)

Duizendenéén

2008-01-19T14:29:00.000+01:00

Personeelsfeestjes!
Afvloeiing door middel van natuurlijke selectie. Drank naar believen: wie beëindigt vanavond zijn contract door zich tegen een boom te kwakken op weg naar huis?
De Franstalige en de Nederlandstalige tak verenigd: waar springen vanavond de vonken over?
Mannen in oranje pakjes, ge-henna-tatoeëerde buikdanseressen en twee kamelen: het thema is "1001 nachten" en dat zal je geweten hebben. Plezier gegarandeerd. Ik kijk al uit naar volgend jaar. Nog slechts 365 nachten te gaan.
~~(Personeelsfeestjes!~~ ~~U maakt deel uit van deze machine!~~ ~~Dance, puppets, dance!~~ ~~Een koude hand omklemt mijn hart.~~ ~~Bindingsangst! Bindingsangst!)~~

Brussel!
Uw blogger vergat bij thuiskomst zijn auto af te sluiten. Afvloeiing door middel van natuurlijke selectie, weet u nog wel? Twaalf uur lang riskeerde uw blogger een veroordeling wegens 'aanzet tot diefstal', maar zo ver kwam het niet.
Nattigheid werd voelbaar toen de hoedenplank, die zich al enkele weken knus op de achterbank genesteld had, zijn toevlucht had gezocht in de kofferbak.
Suspicion was raised toen het handschoenkastje zijn klep niet hield.
Wenkbrauwen werden gefronst toen het kauwgompotje leeg was.
Alarmbellen werden actief toen de radio een jammerlijk piepje uitstootte.
Alles werd duidelijk toen de motor zelfs niet kuchte.

Hebt u pech? [Wegenwacht] is al onderweg!

Radiozender Al Manar gaf even later een nieuwe dimensie aan Luide Muziek In Kleine Auto's, maar het verhelpen van dàt euvel was een fluitje van een cent.
Hebt u pech? Neen, u heeft geluk gehad. Véél geluk. Allah is groot.

Gat en boter

2008-01-13T23:35:00.000+01:00

Boter, met zijn gat in de ~ vallen: (onverwacht) goed terechtkomen

Zouden Sven en Tom soms voor de lol gaan fietsen? Hoe dikwijls gaat Justine met haar vriendinnen tennissen? Houden Jeroen en Hugo een blog bij?

Van je hobby je beroep kunnen maken: het is waarlijk een genot.
Je beroep ook als hobby beoefenen: het is waarlijk niet vanzelfsprekend.

Ik kom 's avonds moegeschreven thuis.

AlsHetKriebelt en zijn lezers, de grootste slachtoffers. Ik hoop dat het u harder spijt dan mijzelf, want ik ben - godverdomme - met mijn gat in de boter gevallen.

Zoals Nicolas met Carla. Ook muzikaal doet zij het trouwens beter dan hij.

Duizend Brussel

2008-01-07T09:15:00.000+01:00

Rusteloos, het was de beste omschrijving voor het gedrag van uw blogger tijdens de eerste dagen van dit nieuwe jaar. De verhuis? De nieuwe functie? De liefde? De blues?
Neen, vierwerf neen. Uw blogger had sinds de eindejaarscorrida van vorige week / vorig jaar geen meter meer gelopen. Verslaafd, dat is hij. Verslaafd.

Toen MIJN kleren in MIJN kast in MIJN kamer in MIJN stulpje lagen en MIJN huisgenoot liet weten dat hij er over een uurtje zou zijn, trok ik de stoute schoenen aan en nam er een loopje mee. Park/Parc is niet toevallig de dichtstbijzijnde metrohalte. De wereld aan uw voeten.

Het jaar moet nog beginnen, en hier zit ik. Een prachtig appartement, een huisgenoot om gij tegen te zeggen, een auto voor de deur, een droomjob om de hoek en een bed van een size om de queen ergens anders dan in de aap te laten logeren.

U bent terecht jaloers.

Freud en groenten

2008-01-02T21:29:00.000+01:00

Hier zijn echt geen woorden meer nodig.

Frustratie (2)

2007-12-28T23:38:00.001+01:00

Weet ook u wat frustrerend is aan deze vorm van communicatie?
Ervaart ook u de ultieme beperking van het geschreven woord?

Aantal letters: zesentwintig.
Aantal woorden: eindig.
Intonatie: nul.

En als u er al niet in slaagt om echt verontwaardigd te klinken met het geschreven woord, probeer dan eens om in een tekst dezelfde boodschap te geven als de veenbessen in het refrein van hun bekendste nummer. Het zijn zo ongeveer de meest veelzeggende klanken uit de geschiedenis van de wereld:

eha eha eha eha oho tu tu tuuu du tu tu tuuu du tu tu tuuu du tu tu tuuu du

De tantaliserende nabijheid van het geschreven woord. De schaduwen van de echte wereld, veroorzaakt door een passioneel vuurtje maar geprojecteerd tegen een platonisch muurtje.
Ik wil ze kunnen vasthouden, samenknijpen, knuffelen.
Ik wil ze worden, ik wil ze zijn.

Ik ben een man van mijn woord. Van het woord. Maar het zijn maar woorden. Wovon Man nicht sprechen kan, darüber muss Man schweigen.
Maar ik beloof u plechtig: ik zet alles 'in het werk' om met geschreven woorden àl uw zintuigen - het zijn er minstens negen, wist u dat - te betoveren. Magic is might.

In 2008.

Home sweet homo

2007-12-22T16:52:00.000+01:00

Nee, huisbaas, nous ne sommes pas de tapettes. Et nous sommes très tranquilles. La petite chambre est pour lui, moi j'ai une petite amie.

A girlfriend.

De nachten zijn het langste maar die hou ik juist heel kort
'k kijk tien keer naar het nieuws en daarna nog eens vijf keer voor de sport
En 's morgens is het omgekeerd dan raak ik niet uit bed
En als het lukt ontdek ik een korst koffie die ik gisteren had gezet

Al wacht er mij vanavond
Nog een hele grote kuis
Voor één keer kan het me echt niks schelen
Want morgen komt ze thuis
Morgen komt ze thuis

Krapuul (update)

2007-12-21T12:17:00.000+01:00

Het favoriete liedje van afgeleefde vijftigers die terugdenken aan hun eerste orgasme staat op nummer 1 in Donna's top-2000. Dagelijkse Rubriek "Luide Muziek In Kleine Auto's" vond het een regelrechte schande. Maar bij nader inzien: als je eens goed naar de tekst luistert, begrijp je waarom die tijd zo leuk was.
Standin' on your mama's Porsche
you told me that you'd wait forever
oh and when you held my hand
i knew that it was now or never
those were the best days of my life.
Ik zou het eens moeten proberen, dat koetswerk van tegenwoordig... Those were the days!

En over krapuul gesproken: het drinkwaterproject van het Rode Kruis werd vanmiddag gesponsord aan de hand van de bloedhondbende.
We don't need no water let the motherfucker burn.
Grapjassen.

Graal

2007-12-18T22:19:00.000+01:00

Hoe ik werd gevraagd me naar het lokale stamhoofd te begeven.
Hoe ik wist wat er zou komen.
Hoe mijn knieën knikten.
Hoe ik glimlachte.
Hoe ik glimlach.
Hoe ik zal glimlachen.

Uw blogger heeft de Heilige Graal binnen zijn branche te pakken en tekent binnenkort zijn contract bij het adjunct-stamhoofd. Men is terecht trots.

Watten

2007-12-16T02:39:00.000+01:00

Half november. Bijna middernacht. Slaapkamer. Pyjama. U wordt afgemeld, de instellingen worden opgeslagen, [besturingssysteem] wordt afgesloten. Het nog steeds welbekende beltoontje van mijn (intussen schielijk heengegane) gsm doorbreekt het avondlijke ritueel.
'Hallo.'
'Koen? [Naam van goede vriendin] hier. Gij zijt nog wakker! Zit gij nog in Brussel?'
'Euhm, [naam van goede vriendin], laat ons ernstig blijven. Ik heb nu wel late werkuren, maar niet overdrijven hé. Dat zou wel heel erg zijn, kijk maar eens naar de klok. Neen, ik zit niet in Brussel. Waarom?'
'Het zou kunnen dat ge moest overwerken of zo. Allé ja, làng overwerken dan. Oh, Koen, het zit zo. Ik sta hier met [naam van andere goede vriendin]. We zitten in [faciliteitengemeente], we komen net terug van [cultureel hoogstaande bezigheid]. We hebben onze laatste bus gemist. Ik heb mijn vader gebeld, mijn moeder gebeld, en naar mijn thuisnummer gebeld, maar ze nemen niet op. Ge zijt onze laatste hoop. Ik zou ook nog wel naar [naam] kunnen bellen, maar dat durf ik niet goed. Dus nu is onze vraag, nogal logisch eigenlijk, zou gij ons kunnen komen halen? Anders geraken we niet terug in Leuven. Om hoe laat moet ge morgen werken? Gij hebt nogal late uren he. Zou ge dat zien zitten? Anders weten we niet wat te doen. We zagen hem wegrijden, die bus. Dju toch.'

Om een lang verhaal kort te maken: uw blogger is een watje.

Een halfuur later stopt uw blogger aan een [faciliteitengemeente]se bushalte.
'Oh, Koen', zegt [naam van andere goede vriendin] met klapperende tanden. 'We hebben al beslist hoe we u gaan bedanken.'
'Ja', pikt [naam van goede vriendin] in. 'We gaan u een avondje helemaal verwennen.'
'Dat klonk slecht, [naam van goede vriendin]', zegt [naam van andere goede vriendin]. 'Ik weet niet wat gij allemaal voor die jongen wilt doen, maar ik sta niet in voor de gevolgen van zulke uitspraken. Zo zou ik het zelf niet willen formuleren.'
'[Naam van andere goede vriendin], uw geest is zieker dan de mijne. En bovendien, euhm, laat ons ernstig blijven, wie moet hier wie verwennen?' zegt blogger.
'Hela hela', zeggen [namen van goede vriendinnen] in koor.
'Twee vrouwen tegelijk, dat moet vermoeiend zijn', zegt blogger.
'Koen begint het al praktisch te bekijken', lacht [naam van andere goede vriendin].
'Nee', roept [naam van goede vriendin] ons tot de orde. 'We gaan voor u koken met een voorgerechtje en dessert en echt heel uitgebreid en...'
'En rode wijn', onderbreekt [naam van andere goede vriendin]. 'En champagne, en godfathers. Zelfgemaakte godfathers. Veel godfathers.'
'En we leggen nu een datum vast', zegt [naam van goede vriendin].
[multitasking voor beginners: datumvastleggen en autorijden]
'Dat is over exact een maand', zegt blogger.

Om een lang verhaal kort te maken: die maand is nu voorbij. De wijn was wit, maar het was een feest. Uw blogger is een in de watten gelegd watje.

(En voor de zieke geesten: een feest voor, wees gerust, niet àlle zintuigen.)

Pulp

2007-12-12T22:57:00.000+01:00

Luide Muziek In Kleine Auto's, het zou hier een dagelijkse rubriek kunnen worden. Nummer 1035 brak mijn volumerecord, al slaagde ik er niet in hun groepsnaam mooi te vertalen. Ik daag u uit! Spatstadratten? Plofdorpmormels? In het Frans zeggen ze 'ville champignon' tegen 'boomtown', probeer dàt maar eens te améliorer.
En vanmiddag nog: nummer 703. Misinformation is a weapon of mass destruction, het is een prachtige mantra in mijn branche.

Filmpjes posten, het mag hier geen dagelijkse rubriek worden. Als u emotie wil, mag u die zelf gaan zoeken. Het is nog goed voor uw Frans ook. Maar dìt filmpje, dàt moet erop. Want het maakt voor eens en voor altijd komaf met de stelling van non-believers dat men in de beste film aller tijden, al slaagde ik er niet in de titel mooi te vertalen, alleen maar 'fuck' zegt. Rekent u even mee: Pulp Fiction duurt 2 uur en 34 minuten, Pulp Fucktion duurt 2 minuten. Dat is ocharme 1,30 procent. Nah.

(Checken, dubbelchecken. Misinformation is a weapon of mass destruction. Ik beken. Maar dit is nog altijd maar 2,44 procent. Puh.)

Wake my day (2)

2007-12-11T12:11:00.000+01:00

'Dan hadde maar wa langer na't school moete gaan he, dan hadde'n beter job g'had.'

'Ja Chef', zei ik en ik schoot weer in actie.
En we lachen wel meer, daar op de redactie.
(Dat rijmt.)

'Wat is uw sterrenbeeld, Koen?' vroeg ze. '[Mijn sterrenbeeld]', zei ik. '[Zeer passende horoscoop van de week]', las ze voor. 'Wow, wat een passende horoscoop', zei ik. 'Is't waar', zei ze. 'Ja', zei ik.
Na een korte onderbreking door toedoen van Chef kende ons gesprek het logische vervolg. 'En wat is uw sterrenbeeld?' vroeg ik. '[Haar sterrenbeeld]', mompelde ze. 'En wat is uw horoscoop?' vroeg ik. 'Nee, 't was niks speciaal', zei ze. 'Zeg toch maar', zei ik. ''t Is echt niks', zei ze. 'Jamaarja', zei ik. 'Neenee', zei ze. Ik wandelde naar haar toe, negeerde haar halfslachtige poging het boekje weg te schuiven, verwonderde me in stilte over de hevige blos op haar wangen, bladerde naar de voorspellingspagina en las de horoscoop van [haar sterrenbeeld] luidop: 'Je wordt wat in de war gebracht door een charmante collega op het werk. Maar haal je niet te veel in je hoofd [...].'
We bedekten dit akkefietje stilzwijgend met de mantel der liefde.
(Gelieve bovengenoemde jas niet te letterlijk te nemen.)

En we lachen wel meer, daar op de redactie.

We doen ons woon-werkverkeer massaal met Donna's top-2000. Waardoor we massaal dezelfde liedjes neuriën tijdens het werk. Ook de terugweg brengt geregeld een Luide Muziek In Kleine Auto's-gewijze meezinger. Nummer 1579, bijvoorbeeld. ([Presentatrice] vond het nodig haar relatieproblemen in de ether te gooien: 'Moest ik dit nummer hebben geschreven, het was absoluut niet autobiografisch. Cold as ice, daarentegen!'). En nummer 1223, waarbij ik net aan het rode licht stopte toen [zanger] 'stopped at the red light' zong. (Ik had een nice day.)

En zelf zing ik dit:

What's it like in New York City?
I'm a thousand miles away but girl tonight you look so pretty, yes you do. Times Square can't shine as bright as you, I swear it's true.

(Enneuh, kent er iemand een goede advocaat?)

Vieze dansjes (2)

2007-12-06T23:02:00.000+01:00

(Norah wie? Ah, de actrice. Goeie film!)

Wist u dat de startcombinatie van een Aas (A) en een Koning (K) bij poker ook wel een "Anna Kournikova" wordt genoemd? Het ziet er heel goed uit, maar het wint bijna nooit. (Gelezen in een krant met een Neus voor nieuws.)

Enkele maanden geleden belandden Julia en James nog op Mijn Eigen Blog annex Gevoelige Snaar, nu blijkt de openingsdans annex verrassingsact een enorme hype. Baby you and me sound like a recipe:

Ingrediënten: bruid, bruidegom, dj.
Bereidingswijze: Verwarm uw openingsdans voor op 180 graden. Neem een betrouwbare cameraman, goed invetten. Doe vervolgens alle ingrediënten in een zaal en roer tot u een zachte, smeuïge massa bekomt. Voeg er zachtjes een slijmerige tegelplakker aan toe. Schuifel gedurende een halve minuut heen en weer, zonder daarbij in lachen uit te barsten. Laat de dj nadien stevig klutsen. Doe alsof u verbaasd bent, zonder daarbij in lachen uit te barsten. Wacht tot het mengsel een onverwachte glans krijgt. Voeg er nadien een heftig nummer aan toe. Goed schudden, zonder daarbij in lachen uit te barsten.

Onderzoek wijst uit dat men er nog niet in geslaagd is het recept perfect te volgen. U kan ook gewoon niet trouwen, natuurlijk.

En indien dit blogbericht nog niet genoeg levenswijsheid bevatte, geef ik u gaarne nog de volgende tip. Krijgt u ooit de onweerstaanbare drang om Elvis te imiteren op uw werk? (Ja!) Weersta die. (But I can't help!) Weersta die.

Goedgekeurd

2007-12-04T00:03:00.000+01:00

'Kunt u wateren?'

Ze wees me het bekertje na mijn bevestigend antwoord. Twintig kostbare minuten later was gebleken dat ook mijn lenigheid, mijn soortelijk gewicht, mijn bloeddruk, mijn hartslag, mijn gehoorholte en mijn ogen in perfecte conditie verkeerden. (En ik had in gedachten mijn bril al gekozen.) Ik werd gelezen en ook medisch goedgekeurd voor dienst. Accepted into service.

------
Parental advisory: als u even moet bekomen na blogberichten met een hoger of veel hoger dan gemiddelde nieuwswaarde, gelieve u op staande voet naar een andere website te begeven. Als u snakt naar nog maar eens een exclusieve primeur over plaatselijke aardverschuivingen in het privéleven van uw blogger, ga uw gang en lees verder.
------

------
(Zeg niet dat ik u niet had gewaarschuwd.)
------

------
(OK dan. Zet u. Hier komt-ie.)
------

brussel wanneer zend je je zonen naar de grote stad
brussel ik ben ziek van je waanzinnige eisen
brussel wanneer valt hier de avond
brussel wanneer valt hier het gras
brussel wanneer kan ik in de supermarkt ginsberg kopen
brussel ik kan niet leven van de poëzie
brussel wat moet ik doen
brussel ik weet niet wat te doen
brussel ik weet niet waar naartoe
brussel ik weet nog minder hoe
brussel maar ik ga als ik kan
brussel er moeten andere redenen zijn
brussel ik trek me er niets van aan
brussel ik weiger op te geven
brussel stop ik weet wat ik doe
brussel ik ben niet zot

Deze ongelooflijke bewerking van "America" van Allen Ginsberg door Michaël Vandebril hoorde ik op 15 juni in de walvis.

Binnenkort bij wijze van spreken eindelijk weer bij mij om de hoek.

Want ik verhuis.
(Naar Brussel, nvdr.)

Mobiel (2)

2007-12-01T10:43:00.000+01:00

Zoals beloofd, exclusief en in primeur: Koens hoogst persoonlijke bolide!

Uw blogger kreeg de sleutels overhandigd, stapte in en reed weg. Hij zette onmiddellijk de radio aan. En wat hij dan hoorde, zou niet half zo leuk zijn als hij het verzonnen had:

Gisteren gaven ze hun laatste concert voor hun vijftienjarig bestaan, in de Beursschouwburg, waar het voor hen allemaal begon. Dit is De Mens, met Luide Muziek In Kleine Auto's.

En mijn boxen wisten watt gedaan. We zijn hier niet zo lang, waarop wachten we dan?

Mobiel (1)

2007-11-23T11:03:00.000+01:00

Gisteren ging ik naar de cinema (olé ola), je weet wel met zo een doek en een camera (olé ola), en wat ik daar zag heeft me blij gemaakt (olé ola), en wat ik daar zag heeft me diep geraakt (olé ola). Ik zag Angelina Jolie en ze stond daar in haar bl*te tett*n (olé ola), oh beminde gelovigen dat waren nogal eens bl*te tett*n (olé ola).

Paleogeen, krijt, jura... Over een paar miljoen jaar noemen ze de voorbije jaren het Nokia 3310-tijdperk. Een tijdperk dat voorbij is.
Zeven jaar geleden was het een statussymbool. Wat later werd het de norm. Nog wat later: een statement. Een opgestoken middelvinger aan het kapitalisme. Willens nillens.
'Zo eentje heb ik ook nog gehad.' 'Dat waren de goei hé.' 'De brooddoos, de koelkast, de afstandsbediening.' 'Ah, ik heb er ook zo eentje, gelèk de échte.'
Wel, ik niet meer. Schluss. De heimwee snijdt, maar voortaan doe ik ook aan kleurenscherm, catchy ringtones, lichtgewichtbatterijen en zekerheid dat ik tien uur na herladen nog kan sms'en. Al ben ik er wel heilig van overtuigd dat deze nieuwe gsm ooit per ongeluk zal sterven door verbrijzeling. Met de blote hand.

(De titel van dit postje impliceert een 'Mobiel (2)'. Volgende week, exclusief en in primeur: Koens hoogst persoonlijke bolide!)

Een brief

2007-11-18T19:31:00.000+01:00

Beste Koen,
het moet niet altijd gij zijn die mij aanspreekt. Liefste dagboek dit, liefste dagboek dat. De ene dag noemt ge me uw liefste, de volgende dag hoor ik weken niks. Ik heb ook mijn gevoelens, Koen. En ik lach er niet mee dat ge mij als een ~~blog~~ blok laat vallen. Ik maar wachten, ik maar smachten. En onze lezers dan?
Die onregelmatige briefjes van u, die emotionele incontinentie. Ik heb me dikwijls afgevraagd of gij echt niks beters te doen had, maar nu vraag ik me af of ge echt iets beters te doen hebt. Als het kriebelt moet je schrijven, maar blijkbaar zijn de kriebels weg? Of hebt ge me gewoon vergeten? [start of inside joke] Ge vergeet wel meer, de laatste tijd. [end of inside joke] Maar 't is goed. Ik snap het. Ik draag dan ook graag onderstaand gedicht aan u op.
Hopelijk tot gauw,
uw liefste dagboek.

Ik ben jong,
ik ben heel jong,
ik ben buitensporig jong, krankzinnig jong -
laten we schande spreken van mij,
laten we mijn ruiten ingooien,
laten we mij links laten liggen, mij de rug toekeren
en mij vergeten -

en als we toevallig omkijken, zomaar, om te zien
of de zon al ondergaat
en of er nog reigers roerloos langs de sloten staan,
laat ik dan verdwenen zijn,
mijn rood,
mijn wilde o's en a's,
mijn laaiende gedachten.

Later, veel later mag ik terugkomen.
Maar schoorvoetend.
En oud.

Uitgeperst

2007-11-13T00:26:00.000+01:00

Blogger: Eigenlijk word ik echt uitgeperst op mijn werk.
Broer 3: Het is dan ook de pers.

En op het werk:

Lay-outster (bij het zien van de foto's van haar mannelijke collega's in actie tijdens de voetbalwedstrijd die plaatsvond terwijl ze met haar geslachtsgenoten een krant in elkaar bokste): Volgende keer een mannenkrant, en dan mogen wij intussen op wellnessweekend of zo.
Blogger: OK, maar dan wil ik daar ook wel foto's van.

Bovengenoemde lay-outster ging akkoord ('in een sauna kan je toch geen foto's trekken, met al die damp'), maar riep me kort nadien op het matje. Mijn titel was 'te lang om op één lijn te kunnen'. Het artikel ging over een huis waar kinderen gezamenlijk huiswerk maken, en dat vooral om de allochtoontjes Nederlands te leren. Kinderen maken huiswerk in [huis], stond er bij gebrek aan inspiratie. 'Maak er Huiswerk maken in [huis] van', was mijn immer geniaal advies. Bovengenoemde lay-outster doet aan cut-and-paste en had duidelijk niet goed geslapen. Kinderen maken in [huis], leg dat maar eens uit aan je nieuwsmanager.
Maar geef toe, het is beter dan 'xxx.com' schrijven als je de website van een prentenboekententoonstelling niet weet. En als je collega dat laat staan, tja, dan ben jij de incarnatie van de een zijn dood is de ander zijn brood.
Met andere woorden, wat ik u wou vertellen: uw blogger is noest aan de arbeid. Nog steeds.

Maar uw blogger doet ook andere dingen dan arbeiden. Met een geleende en blitse fiets snorde uw blogger door een nachtelijk Leuven. Een van diens inwoners, een student, stak nonchalant de straat over, waarna bleek dat de geleende en blitse fiets ook over een puik stel remmen beschikt. 'Cancellara', glimlachte bovengenoemde onverlaat.
Met andere woorden, wat ik u wou vertellen: uw blogger verkeert in uitstekende conditie. Nog steeds.

Met andere woorden, wat ik u wou vertellen:

Whoa-oa-oa! I feel good (nanananananana), I knew that I would, now

Paradise regained

2007-11-08T21:43:00.000+01:00

Alternatieve titel 1: Juicht, stervelingen. Juicht.
Alternatieve titel 2: L'histoire se répète.
Alternatieve titel 3: Anders en beter.
Alternatieve titel 4: Mission - accomplished.
Alternatieve titel 5: Wijsheid komt met de jaren.
Alternatieve titel 6: Zeg nooit nooit.
Alternatieve titel 7: Vicieus.
Alternatieve titel 8: In hetzelfde schuitje.
Alternatieve titel 9: Van kannen en kruiken.
Alternatieve titel 10: Van rozengeur en maneschijn.
Alternatieve titel 11: Xina Gère.
Alternatieve titel 12: Viva la pasión!
Alternatieve titel 13: L'Oréal.
Alternatieve titel 14: Want we zijn het waard.

(Dit bericht geldt als enige kennisgeving. Bloemen noch kransen.)

Met tuiten

2007-11-06T00:55:00.000+01:00

Het heengaan van Mufasa voor de ogen van de negenjarige versie van uw blogger even daar gelaten: laatstgenoemde heeft NOG NOOIT geweend in de filmzaal. Nog nooit. Maar er is een eerste keer voor alles. Ik heb met volle overtuiging alle mannelijke trots aan de kant geschoven en ben er volledig voor gegaan. Neen, Koen, eerlijk zijn. Ik deed just nix, het was Ben X. Nooit gedacht dat een man zoveel bij mij kon losmaken (ha, ha). Bleiten! Bleiten! Soms wou ik dat ik zelf autistisch was.

Ben X, uw aperitief voor aangename avonden, uw voorgerecht voor verrassende verhalen, uw hoofdgerecht voor heftige huilbuien en uw nagerecht van nutteloze namiddagen.

Ik ben nog nooit gelukkig geweest, maar ik ben nog nooit zo gelukkig geweest.

Deny thy father, refuse thy name

2007-11-02T12:34:00.000+01:00

Ambitie, uw blogger had het er voordien al over. Hoge latten en hoge latten bis. Laat ons vooral dat laatste eens recycleren.
Wat wilt u bereiken in uw leven? Hoe ver wilt u geraken? [Naam van goede vriendin] verwoordde haar ambities mooi: 'more than fifty hits on Google'. Uw blogger zit momenteel aan 46 hits en onderschrijft die stelling, maar wil er graag nog iets aan toevoegen. Ik wil een van mijn handicaps overwinnen: een zeldzame achternaam.

Uw blogger is gezegend met een uiteindelijk redelijk normaal klinkende doch niet veel voorkomende naam. Achtenveertig naamgenoten in dat land van ons, allemaal stamboomgerelateerd. De gevolgen zijn legio: "U mag me dat e-mailen, ja. Naar Koen punt [achternaam], dat is [A C H T, ja, T, niet D, van Theo, nee, Theo, niet deo. De T van Te Traag. Nee, sorry, dat was niet persoonlijk, ik heb slecht geslapen. Waar zaten we. ACHT E R, ja, van Regio. N van Nico. A A, ja, twee A's. M, ja, M, daarnet was het Nico maar nu is het Maria.]" "Ah, dus [achternaam]?" "Ja. At [werkgever] punt be."

Ik verklaar het onderstaande als het levensdoel der arbeidende Koen: mijn kinderen zullen dat jeugdtrauma niet erven. Bijvoorbeeld: "U mag me dat e-mailen, ja. Naar [favoriete voornaam van blogger] punt [met blogger gedeelde achternaam]." "Ah, zoals Koen [achternaam van blogger]?" "Ja, zo." "Aha. Familie?"
Ik laat in het midden of mijn-kind-schoon-kind (m/v) die vraag eerlijk beantwoordt. Ambitie is een ruim begrip. Lieve [naam van goede vriendin], ook Marc D. heeft 'more than fifty hits on Google'. En ik ken niemand die [achternaam van Adolf] verkeerd schrijft.

Over kruimeltjes gesproken

2007-10-30T07:28:00.000+01:00

Weet u nog hoe we aangemaand werden brood te eten vòòr de wakkere bakker zijn intrede deed? Ook die oude slogan rijmde:

Brood is voor klein en groot.

Wat weinigen weten, is dat men ook geprobeerd heeft die campagne bij onze Franstalige landgenoten te lanceren. Om onverklaarbare redenen sloeg dit nooit aan:

Du pain, c'est pour graute et clain.

Luxeprobleem

2007-10-27T12:08:00.000+02:00

(sex hoort net als luxe met mysterieuze x)
En net op het moment dat ik domweg dolgelukkig was met het lage latje waarover ik met sprekend gemak sprong? Net op het moment dat ik met smaak van de spreekwoordelijke kruimeltjes proefde en ze glimlachend brood noemde? Net op het moment dat ik trots terugkeek op het slijmspoor van mijn slakkengang? Ja, net op dàt moment donderde de hoge lat, die ik doelbewust uit het oog was verloren, op telefonische wijze op mijn hoofd.
Of uw blogger zin had om te beginnen bij de openbare omroep? Ja, godverdomme. Ja, godverdomme. Ja, godverdomme, JA JA JA. Ja, maar. "En wanneer zou ik dan moeten beginnen?" "Liefst gisteren." "[binnensmondse vloek], [uitleg van situatie]" "Dat is jammer." "Ja, dat is heel jammer, ik zou het heel graag doen." "Maar je moet houden wat je hebt, het zal voor een andere keer zijn dan. Tot een volgende, en veel succes daar! Daag." "Ja. Dank u. Dag he... Meneer?" "[tuu-tuu-tuu]"

Wij verklaren de volgende tien geboden tot de grondwet van het Koeninkrijk. (1) Kruimeltjes zijn ook brood. (2) Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd. (3) 't Is niet het doel dat telt maar de weg ernaartoe. (4) Hoog, kijk omhoog. (5) Hou van wat u hebt. (6) Laat u nimmer aan de ketting leggen. (7) Laat u nimmer voor één gat vangen. (8) We hebben tijd. (9) Alles komt goed. (10) Godverdomme.

En wist u dat muizen voor elke snorhaar een apart katern in de hersenen hebben? Neen? Dan moet u dringend bij toeval op café verzeild raken met een madam die zo straf is dat uw sympathieke barman zijn sluitingsuur uitstelt voor het intrigerende duo dat u bent. Doe nu mee en krijg er gratis huisgemaakte dipsaus en ervaringsdeskundigheid over de levensverwachting van theelichtjes bovenop. Er zijn ook mensen die lief doen als ze er niet voor betaald worden.

En wat doet u als uw benen het langer uithouden dan de batterijen van uw [beroemd merk van mp3-speler]? In stilte verder lopen, tiens.

En hoe noemt u de opening tussen twee blokken tekst in een boek?

Meer minnen!

2007-10-24T20:26:00.000+02:00

Men onderschat clichés. (Kent u men? Men doet veel in deze wereld. Men moet nodig uitgeroeid worden.)
Maar echt, men doet dat. Men onderschat clichés. Clichés zijn nochtans een der waardevolste bijdragen aan de wereld. De wereld staat bol van de clichés. (Vraag het maar aan Columbus: de wereld staat bol!)

Elke bevolkingsgroep dient zich te kunnen onderscheiden van een andere. Niet alleen gespreksonderwerpen, ook bevolkingsgroepen verdienen een blik clichés dat men ten allen tijde kan opentrekken.

Wie alvast geen clichés tekort komt, is den Duits. Men kent veel clichés over Duitsers. Heel veel clichés. De six million jews even daar gelaten, onze geliefde oosterburen staan bekend om hun Bier en Worsten. "Bier und Würste", in die schönste Sprache auf der Welt.

Wie naar mijn bescheiden maar niet te onderschatten mening wél clichés tekortkomt, is de bevolkingsgroep der zeemeerminnen. Ja, zeemeerminnen. Ze hebben wel een icoon, een paar iconen zelfs. Maar gelieve ook hen voortaan te reduceren tot een cliché. Ze verdienen het evenzeer als Walen, Duitsers, Nederlanders en andere holebi's. Mijn voorstel? Wier en Borsten.

Amen.

Een rondje

2007-10-22T12:25:00.000+02:00

Interessante vrouwen wachten, zelfs hun ongeduld is mooi. Maar het liefst lig ik nog in mijn eigen plooi.
In het duffe maar niet betreurde verleden der literatuurwetenschap kwam ik veelvuldig in aanraking met de uit de belangrijkste taal van de wereld ontleende termen round en flat character, die laatste zijnde 'statische romanfiguren met vaste, onveranderlijke kenmerken, ontdaan van individualiteit en psychologische complexiteit'. 'Er wordt een personage mee aangeduid dat geen ontwikkeling kent en slechts de som is van voor eens en altijd vastgelegde eigenschappen'. Een round character wordt dan weer 'gekenmerkt door complexiteit, evolutie en/of psychologische diepgang'. (© Van Gorp e.a., 1998)

Extrapoleren, dat is het woord. De beschrijving van flat en round characters kan geëxtrapoleerd worden naar het echte leven.
Enerzijds: er zijn mensen die je beter kent en mensen die je minder goed kent. Maar daar gaat het mij niet om.
Anderzijds: er zijn mensen die zelfs in al hun volledigheid in zekere zin een flat character zijn. Zalig de armen van geest, want hunner is het koninkrijk der hemelen.

Edoch! Intrigeren, dat is het woord. Alle bescheidenheid ten spijt, ik merk dat ik dikwijls binnen het halfuur een betrouwbaar beeld van iemand kan vormen. Niet slechts het algemene plaatje, nee. Ik kan reacties voorspellen, lievelingsgerecht en sterrenbeeld en bank en schrijfhand en muzieksmaak en aantal broers en zussen en zo voort en zo verder raden, de laatste gedachte voor het slapengaan inschatten en een uitgebreid profiel van hun ideale levenspartner schetsen. Het gebeurt zelden, zeer zelden, dat zo iemand me nadien nog verrast. Al betekent dat niet dat ik geen fijne momenten kan hebben met zulke mensen, integendeel. Het grootste deel van mijn vriendenkring bestaat uit flat characters.

Het aantal round characters in mijn omgeving is op één hand te tellen. Zelfs het hoofdpersonage uit de bekende monoloog Vijf pinten voor de mannen van de zagerij! kan dat. En alle bescheidenheid ten spijt, ik denk dat ik zelf een round character ben. Intrigeren, dat is het woord.

Alle discretie en bescheidenheid ten spijt, het aantal vrouwenharten dat ik de laatste weken in meer of mindere mate heb gebroken is niet op één hand te tellen. En wat meer is, ze waren niet eens fictief. Maar mijn lat ligt hoog, mijn excuses daarvoor. Bij 'de rondjes', meer bepaald. Diep in mij woont duizend man, en als het kan ook menig vrouw, dus als gij zegt schat ik hou van jou, dan vraag ik mij af van wie. Want ik ken mijn grenzen niet, grenzen zijn voor mensen die niet weten waarnaartoe. "Jij zou mij zo gelukkig kunnen maken, Koen." Ik weet het, ja, ik weet het. Maar mijn lat ligt hoog, mijn excuses daarvoor. En ik heb zelf nog wat dromen.

So as I write to you of what is done and to do, maybe you'll understand and won't cry for this man, 'cause low man is due.

Mankind

2007-10-19T12:14:00.000+02:00

Vorige week vrijdag, 22u43, het station van Brussel-Noord.
"Monsieur, monsieur." Hij was drie koppen kleiner, drie poepen breder en drie decennia ouder dan ik. "Français, Nederlands?" Ik liet hem kiezen. Zijn verhaal - in het Frans - duurde tien minuten, maar na vijf seconden was het doel ervan duidelijk. Dat hij 's ochtends van broek had gewisseld. Dat zijn vrouw hem tot in onze hoofdstad had gebracht. Dat hij zijn portefeuille in de eerste broek vergeten was. Dat zijn vrouw pas om 1.15 uur daar zou kunnen zijn. Dat hij een abonnement had voor zijn rit naar [Waals dorpje]. Dat ze hem geen papier wilden geven omdat hij zijn identiteitskaart niet bij had. Dat die identiteitskaart in zijn portefeuille zat. Dat hij die portefeuille in zijn eerste broek vergeten was. Dat hij vier euro en drieënveertig cent tekort had. Dat hij mijn rekeningnummer zou noteren. Dat hij het onmiddellijk zou overschrijven als hij thuis was.

Uw blogger had net schouderklopjes gekregen. Respect genoten. Aanbidding aanschouwd. Uw blogger zei oui.

In mijn portefeuille zat enkel twintig euro. Maar ik deelde mee dat ik stierf van de honger en dat er vlakbij een kebaberie was. Dat ik dan een briefje van vijf euro zou terugkrijgen. Dat dat dan voor hem was. Dat mijn trein over twintig minuten vertrok.

Die twintig minuten vulden we al pratend, grotendeels in zijn maar gedeeltelijk in elkaars taal. Dat zijn Nederlands goed was. Dat ik goed Frans sprak. Dat ons land niet ging splitsen. Dat het een vermoeiende werkdag was. Dat ik een interessante job had. Dat die kebab ging smaken. Dat de Aarschotstraat zo populair is. Dat 'impressive' afgeleid was van 'imprimer'. Und so weiter and so on.
En dat mijn rekeningnummer [rekeningnummer van blogger] was en dat zijn gsm-nummer [gsm-nummer van portefeuillevergeter] was. Dat het geld er snel zou zijn omdat we allebei bij [bank van blogger en van portefeuillevergeter] zaten. En dat ik nu echt moest lopen voor mijn trein.

Deze week donderdag, 22u43, [woonplaats van blogger].
"Die godverdomde uil, die smerige klootzak, die walgelijke onderkruiper, die geniepige zakkenroller, die laffe bedrieger. Die onbetrouwbare Walenhond." J'ai pas encore reçu le 5 euro...

Het gsm-nummer bestond. Het was van hem. Hij had gestort, op het verkeerde rekeningnummer. (Uw blogger heeft door omstandigheden nooit leesbaar leren schrijven, nvdr.) Hij schreef het onmiddellijk weer over.

Je zou er je geloof in de mensheid voor terugvinden.

And when you just can't shine no more, that's why I'm here for.

Een halfje

2007-10-14T23:07:00.000+02:00

Niet alleen de onderhandelingstafel in Hertoginnendal, heel Brussel kleurde vandaag oranje. Het was een bank, de hoofdsponsor van die marathon in Brussel. Het was een vriendelijke god, die van het weer. Het was het mooiste plein ter wereld, die aankomstplaats. En het was een halfje, mijn aandeel in dat geheel.

Wat steekjes in de eerste kilometer, maar die verdwenen snel. Het nadien gevonden tempo daarentegen, dat verdween niet. De kilometers regen zich aaneen in La Ville Der Steden, de benen deden mee. De twee plekken waar de marathonlopers anderhalf uur eerder een extra omweg maakten, kregen van mij een poot en een lekske: tot volgend jaar, verdammt!
Bij de afslag naar de Tervurenlaan - dat is de Mont Ventoux, daar gaat ge zwarte vlekken zien! - mengden de halfkes zich met de echte mannen, die op dat ogenblik net als wij aan hun laatste zeven kilometer begonnen. Met vijfendertig kilometer op de teller, daar konden onze veertien niet tegenop. En ze zaten nog fris, mijn loopidolen (pluralis majestatis, nvdr). "Dag [naam van oude bekende]", zei ik. "Koen verdomme!" zei hij. Een glimlach was mijn deel. Een kilometer van maar 't is toch ver ze en vooral die heuveltjes zijn er te veel aan en ik zou het nog niet kunnen, de échte en niks dan respect later moest ik lossen.
De Jubelparkbogen naderden, de steken staken opnieuw. Waar in mei nog de aankomst van de 20 kilometer lag, sukkelde ik nu dubbelgeplooid met nog drie kilometer voor de afgepeigerde boeg. Maar in de Wetstraat is't bergaf, zei de vriendelijke speaker. De steken bliezen de aftocht, ik begon de triomftocht.

de massa scandeert
leuzen heel divers.
Kranten, televisie,
de hele Vlaamse pers
hangt kwijlend aan mijn lippen,
staat dag en nacht paraat
om te berichten over elke
scheet die ik laat.

21 kilometer in 1 uur, 58 minuten en 6 seconden. Binnen de twee uur, het was mijn onverhoopte doelstelling na de door omstandigheden slechtste voorbereiding aller lopers.

De massa was nauwelijks uitgescandeerd, het zweet was nauwelijks afgespoeld, de hartslag was nauwelijks gezakt, of een niet te onderschatten gedeelte van de hele Vlaamse pers verwachtte me voor de zondagsdienst. Voor, alweer, een halfje. "Ge leert snel. Ge doet dat goed", zei een éminence grise. "Ik doe slechts de helft van wat gij presteert", zei ik. "Ge zijt te bescheiden", zei hij. "Ik doe slechts de helft van wat gij presteert, maar werk hier nog maar één tweeduizendvijfhonderdste van wat gij hier al presteerde", zei ik. Een semi-vaderlijke glimlach was, alweer, mijn deel.

En nu? Nu ben ik mörrig. Meurg. Murrig. Gaar. Afin. Ja. Dat dus.

Laat de bomen nu maar zwijgen en dat 't gras niks vertelt en de wind moet ook maar niet zingen.

Gelezen en goedgekeurd

2007-10-12T01:21:00.000+02:00

I think it's getting to the point where I can be myself again.

Nog nooit heb ik zo zwierig een handtekening geplaatst. Nog nooit. Welkom terug. Ge verdient het. Maar op de weg terug ziet gij weer wie gij toen tegenkwam bij de klim dus behoud uw fatsoen. Maar ge gaat dat goed doen. We hebben vertrouwen in u. Gij gaat ver geraken. Heel ver.

(En in Gent.)

Taalkunde

2007-10-08T11:42:00.000+02:00

De taalkundeprof geeft les. "In English, a double negative forms a positive. In some languages, such as Russian, a double negative is still a negative. However, there is no language wherein a double positive can form a negative."

Achterin de aula klinkt een stem: "Yeah, right."

Part V

2007-10-04T20:16:00.000+02:00

Het aantal mensen dat mij stiekem en volledig begrijpelijk dood wenst is deze namiddag zonder hun medeweten vermiljoenduizendvoudigd. En terecht.
Hierbij wordt bevestigd dat de verklaring betreffende de uitdrukkelijke wilsuiting inzake orgaandonatie van: [achternaam van blogger], Koen [tweede voornaam van blogger] [derde voornaam van blogger], [rijksgeregisternummer van blogger], [geboortedatum en -plaats van blogger], [adres van blogger] is geregistreerd in het Rijkregister van de natuurlijke personen. Leuven, op 04-10-2007. Ik bevestig dat het bovenstaande met mijn wil overeenstemt. De aangever, [handtekening van blogger].
Onder andere in de aanbieding: een zeer betrouwbaar en rustig pompend hart (stress-, inspannings- en breukbestendig), een lever (drankbestendig maar niet moegetergd), een maag (normale afmetingen, keert niet makkelijk om), twee naar Belgische normen onvervuilde longen (groot uithoudingsvermogen), twee dienstwillige nieren (uitstekend in combinatie met Madeirasaus) en een zijdezacht velleke (contrasteert mooi met stalen lichaam). Ik heb ook nog een stel redelijk geniale maar met Alzheimer verloofde hersenen (van een verstandshuwelijk gesproken. Ha, ha.), maar bij mijn weten doen ze nog niet aan hersentransplantaties.

Maar: mijn excuses voor eventuele ongemakken, maar ik heb ze zelf nog nodig. Nog lang. Waarmee ik plots besef dat er helemaal niet staat dat ik eerst overleden moet zijn. The Meaning Of Life, Part V: Live Organ Transplants. Nee! Nee!
Waarmee ik plots besef dat ik nog steeds rondloop met een ethisch dilemma. Beeld u eens in: iemand uit uw omgeving kampt met een acuut nierfalen. Compatibele bloedgroep. Geeft u een niertje weg aan uw zus? Uw lief? Uw tante? Uw buurjongen? Een vriend? Een oude klasgenoot? Een collega? Hou in gedachten: het wordt de rest van uw leven opletten geblazen, en u kan er maar één keer eentje afstaan.
Just remember that you're standing on a planet that's evolving and revolving at nine hundred miles an hour. That's orbiting at nineteen miles a second, so it's reckoned, a sun that is the source of all our power. The sun and you and me and all the stars that we can see are moving at a million miles a day in an outer-spiral arm, at forty thousand miles an hour of the galaxy we call the Milky Way. (Makes you feel so, sort of, insignificant, doesn't it? - Yeah. Can we have your liver then?)

Ciao bella! (2)

2007-09-29T14:18:00.000+02:00

Ze zegt mij dat ik rust mag zijn, dat alles goed is, dat ik niet meer moet proberen, dat ik niet meer moet hopen. Het zal toch niet helpen. Ge zijt helemaal alleen, zoals iedereen altijd en overal alleen is in alle talen. Ge zijt bloot en weerloos, ge zijt gemaakt van dun papier. Eén windvlaag en ge ligt omver. En het is niet dat de anderen u niet willen helpen, het is dat ze zélf gemaakt zijn van dun papier. Eén scheurtje en ze scheuren.
En ge kijkt naar mij en ge ziet uzelf staan. Ge zegt tegen uzelf wat ge altijd geweten hebt: dat uw pijn voor u alleen is, niemand anders kan eraan. Niemand heeft er weet van en dat is goed zo. Zo zijn we vrienden. Dat soort vrienden zijn we. We proberen niet, we hopen niet, we zien. We kijken elkaar in de ogen, we zeggen kom, leg uw pijn maar hier bij mij, het zal geen grammetje helpen. Kom maar hier, het haalt niets uit. Kom, leg uw hoofd maar in mijn schoot, dat ik u aai, dat ik u zeg dat ge alleen zijt, dat ik u zeg dat ge van geluk moogt spreken dat ge niks betekent. Kom dichterbij, kom, ik heb u niks te bieden. Kom hier, vertel mij uw verhaal, ik beloof ik zal u niet begrijpen. Kom, leg u in een bolleke aan mijn voeten, ik zal een lied zingen voor u. Over niks.

Hans

2007-09-27T19:51:00.000+02:00

Ik heb hem nooit gemogen. Ik heb hem nooit echt grappig gevonden. Ja, Hans Teeuwen is goed in zijn genre, maar het is mijn genre niet. Natuurlijk doet-ie me soms lachen, natuurlijk zijn er geniale ogenblikken in zijn Youtube-shows. Maar het is mijn genre niet.

Edoch! Er is één fragment waarin hij mij nauwelijks teleurstelt. Waarin hij mijn door u waarschijnlijk licht conservatief gevonden 'tot hier en niet verder'-streep nauwelijks overschrijdt. Waarin hij mijn bewondering afdwingt. Waardoor ik - bijna - jaloers word. Neem 9 minuten en 52 seconden van uw tijd, waarbij u - althans ik - naar schatting in totaal zo'n 8 minuten en 33 seconden geniet. Jaloers.

En nu we toch over Hans bezig zijn, deze Hans heeft mijn door u misschien licht progressief gevonden 'tot hier en niet verder'-streep ruimschoots overschreden. Waarbij hij mijn minachting afdwingt. Waarbij hij mij diep teleurstelt. Volgende week wordt-ie symbolisch gelyncht. Nu staat ge daar bleek, en ver van huis. Op uw arm getatoeëerd: een giftig kruis. Uw advocaat pleit voor een jaar of twee, elke cel heeft een tv, dat valt mee.

Gelukkig zijn er nog Hansen die rechtlijnig zijn in hun genialiteit. Amen.

Choose life.

2007-09-24T16:39:00.000+02:00

Koen, gij zou een goeie homo zijn.
Koen, gij zou een goeie papa zijn.
Koen, gij zou een goeie veggie zijn.

Aangesprokene is alvast één van die would-be's ernstig aan het overwegen. There's a restaurant down the street where hungry people like to eat.

En voortaan is het de ondertitel van mijn levensmotto en de poster boven mijn bed, met dank aan [naam van ex-bewoonster van woonst van [naam van goede vriendin]]:

Manifest (4)

2007-09-20T23:22:00.000+02:00

De [leeftijd]-jarige Koen [achternaam van blogger] uit [woonplaats] is gisteravond onzacht in aanraking gekomen met een vleermuis. Op een verlaten aardeweggetje in de buurt van [woonplaats] raakte het dier de fietsende jongeman in de halsstreek. Vermoedelijk had de kleine fladderaar de overdreven snelheid van de fietser verkeerd ingeschat. Beide nachtbrakers kwamen er met de schrik vanaf, al zijn de eventuele gevolgen van deze klap nog niet duidelijk. (Bron: Belga, eigen berichtgeving)
De eventuele gevolgen van deze klap zijn intussen wel duidelijk. Volgens onbevestigde maar als gevolg van diploma's en beroepskwalificaties zeer betrouwbare bronnen is de kans niet gering dat uw blogger voortaan als onverbiddelijk zoenende vampier door het leven gaat. De afwezigheid van glinsterend rode puntjes op de plek van botsing spreekt dat niet noodzakelijk tegen. De aangepaste omstandigheden nopen tot een één, twee, drie, VIERde Manifest. Deze versie wordt als het ware een meerjarenplan. In alfabetische volgorde.

Geld, verdienen van ~: met hernieuwde en hernieuwbare energie ben ik voltijds aan de pen gekluisterd. Whoa, I feel good (nanananananana)!
Initiaalwoorden, uitleggen van ~: Indien u bij toeval drie glinsterend rode letters tegenkomt in Blogger's zeer nabije omgeving: die afkorting staat voor Kust Mijn [onwelvoeglijk woord voor onwelvoeglijk lichaamsdelenduo].
Kinderen, maken van ~: Een beslissing die het gevolg is van een door verre en verse familieleden wakkergeschud vaderinstinct. Mijn toekomst mag er gerust zo uitzien.
Levensmotto, aanpassen van ~: Aangezien het - kent u het Prisoner's dilemma? - domweg arrogant is om ervan uit te gaan dat anderen er hun levensmotto van maken, doe ik het zelf: if it makes you happy, it can't be that bad. Het doseren, controleren, elke chaos te trotseren en bij kortsluiting heel teder je aanwezigheid te eren. En als de oorspronkelijke zangeres er zelf haar levensmotto van heeft gemaakt, heb ik daar maar één ding op te zeggen: Sheryl Crow I need you so. Maar vermoedelijk heb ik daarvoor één [welvoegelijk woord voor het hierboven gecensureerde lichaamsdeel] te veel. Is het niet, Lance?
Maan, huilen naar de ~: ik was liever een weerwolf dan een vampier geweest. "Dit was een van de belangrijkste kentekenen van zijn leven. Een ander was dat hij tot de zelfmoordenaars behoorde. Hier moet gezegd worden dat het fout is alleen die mensen zelfmoordenaar te noemen die zich werkelijk van kant maken. Onder deze mensen zijn er zelfs veel, die slechts in zekere zin toevallig zelfmoordenaar worden, tot wier wezen de zelfmoord niet noodzakelijk behoort. Onder de mensen zonder persoonlijkheid, zonder scherpe omlijning, zonder sterk lot, onder de mensen van twaalf in een dozijn en de kuddemensen zijn er sommigen die door zelfmoord omkomen zonder daarom in hun hele signatuur en kenmerken van hun type tot de zelfmoordenaars te behoren, terwijl wederom van degenen die wezenlijk bij de zelfmoordenaars horen, zeer velen, misschien wel de meesten nooit werkelijk de hand aan zichzelf slaan. [...] Het is een kenmerk van de zelfmoordenaar dat hij zijn ik als een bijzonder gevaarlijke, twijfelachtige en riskante kiem van de natuur ervaart, dat hij zich steeds buitengewoon kwetsbaar en in gevaar acht [...]. Dit soort mensen is in hun noodlotslijn daardoor gekenmerkt dat de zelfmoord voor hen de waarschijnlijkste manier van sterven is, tenminste in hun eigen voorstelling. Als deze karaktertrek, die bijna altijd al in de vroege jeugd zichtbaar wordt en deze mensen hun leven lang begeleidt, aanwezig is, betekent het nog niet dat wij met een bijzonder zwakke natuur te maken hebben, integendeel, onder de 'zelfmoordenaars' vindt men uitermate taaie, begerenswaardige en ook moedige naturen. Maar zoals er naturen zijn die bij de geringste ongesteldheid al koorts krijgen, zo komen deze naturen bij de geringste tegenslag ertoe zich instensief aan de voorstelling van de zelfmoord over te geven."
Marathon, lopen van de volledige ~: Deze beslissing is vandaag genomen. Het aantal afgelegde kilometers 'liep' bij toeval en zonder voorbereiding in de dertig. Zweet noch tranen.
Nostalgie, wentelen in ~: In weerwil van mijn hernieuwde status (cf. punt 1) zal ik vermoedelijk op het overgrote deel van de Leuvense openings-TD's aanwezig zijn, in variërend gezelschap.
Steegmans, de metafoor van Gert ~: Het hangt fel samen met het nieuwe levensmotto (cf. punt 4), maar misschien moet ik wat explicieter zijn. Soigneren en charmeren, door de drukte navigeren en in tijden van verwarring met attentie te vereren. De meesterknecht stelt alles in het werk om zijn kopman tevreden te stellen. Water halen, uit de wind houden, de sprint aantrekken. Met nauwlettende precisie en onvervalst altruïsme piloteert hij zijn vrachtje naar de streep. Met volle overgave en brandende dijen levert hij zijn kopman (m/v) in een zetel af, waarop die laatste met sprekend gemak kan proeven van het pure geluk. Een waardige knecht is tevreden als zijn kopman zijn doel bereikt. En ik? Ik ben een waardige doch metaforische meesterknecht. If it makes you happy, it can't be that bad.
Thatcher, overtreffen van Margaret ~: Ik heb wel nog wat dromen en als ik straks mijn boontjes dop zal ik ze uit laten komen. Tegen dat mijn leeftijd het aantal vandaag afgelegde kilometers benadert (cf. punt 6), zal ik de geplande gezinsleden (cf. punt 3 en 4) met onvervalst altruïsme aan de streep afleveren, om vervolgens met nauwlettende precisie bepaalde eilanden in het zuiden van Argentinië al dan niet metaforisch te veroveren, en dat op een manier waar de Iron Lady een puntje aan kan zuigen. Weer een reisje op het lijstje.

Want ik ben het waard.

Trouwen met Godot

2007-09-18T23:55:00.000+02:00

Hij die wacht, hij die altijd klaar staat en paraat, hij meldt zich aan. De reserveman, de goedzak die zich schikt en die zich stil beschimpen laat. De tweede in de rij, dankbaar en blij voor elke kruimel die van haar tafel rolt, voor elke glimlach die op haar lippen stolt. Elke glimp van hoop als ze praat en met zijn arme hart solt. Gedoemd voor altijd.

De nacht valt, ik ben alleen, geen geluid, geen beeld, niks om me heen. De telefoon ringt, en mijn hart springt als bezeten van de bank. Misschien ben jij het wel, je naam een zoete klank in mijn oor, en of ik vrij ben, tuurlijk, of ik tijd heb, tuurlijk, om vanavond, tuurlijk, misschien te kijken, of er een kans is, om mekaar te zien, en dan te kussen en te strelen, tot we op ontploffen staan, en dan de daad... Dan de daad, ja de daad, die daad inderdaad, zij die alles slaat, ik ben fanaat van de daad, da’s waar het om gaat, de daad, altijd opnieuw die daad, altijd paraat, kijk hoe m’n frontsoldaat in de houding staat, bijna ontploffen gaat, ik denk ho, ik moet die kerk uit voor hij zingen gaat, te laat en dus het einde van de daad. De telefoon gaat, ik neem op, ‘t is m’n moeder, shit.

Hij die wacht, hij die altijd klaar staat en paraat, hij meldt zich aan. Om te zeggen dat, wat er ook gebeurt, hij altijd klaar zal blijven staan. Zelfs als tweede in rij, dankbaar en blij, omdat zelfs de schaduw van de schaduw van de schaduw van jouw schaduw hem ‘s nachts tot bloedens toe bijt. Gedoemd voor altijd.

De deurbel, de deurbel, misschien ben jij het wel. Ik doe open, het is mijn broer, shit. ‘t Is m’n broer en m’n zuster en m’n oom en m’n neef en m’n vader, m’n moeder, m’n geheugen is een zeef, m’n verjaardag, shit, vergeten, ‘k heb het geweten, ze blijven eten, allemaal. Cake en bier een feest van formaat met de buren, iedereen van de hele straat. Ik ben ten einde raad, het gaat niet goed met mij. Het is een slag in het gezicht, een rechtse hoek, goed raak. Alles loopt spaak.

Iedereen is er. Behalve jij.

Thunder, please explain

2007-09-16T21:05:00.000+02:00

Het gebeurt wel meer op deze internetbladzijden: een volledig aan één liedje opgedragen blogbericht, waarbij blogger op prozaïsche wijze lyrisch wordt. Momenteel van grote invloed op K's leven, in navolging van L'Arena, Funny Little Frog, I'm a believer en Hallelujah: Iron Flower, de ijzeren bloem van - niet toevallig - "K's choice".

Om een niet op deze internetbladzijde uit te leggen reden heb ik het gevoel dat dat liedje mij iets leert, wil leren, kan leren of heeft geleerd. Het is niet de gitaarsolo, het is niet de Tweede Mooiste Vrouwenstem Van Vlaanderen, het is niet de tekst. Het is een allerindividueelste expressie van een allerindividueelste emotie. Paradise in me.

Have you ever made love to a beautiful girl
made you feel like it's not such a bad world
hey man, now you're really living.

God in Frankrijk

2007-09-13T01:01:00.000+02:00

Dat van die vrienden was gelogen maar ze zijn er in mijn hoofd
en zonder hen had ik het nooit zo ver gebracht.

(En overal schoonheid.)

Ik ben god niet.

2007-09-04T16:53:00.000+02:00

Doctor doctor won't you please prescribe me something

Volgens onbevestigde maar als gevolg van diploma's en beroepskwalificaties zeer betrouwbare bronnen heeft uw blogger een hoger dan gemiddelde pijngrens. Met als gevolg dat ik moet oppassen me niet onbewust te forceren tijdens zware of loodzware lichamelijke inspanningen, en dat ik in tegenstelling tot veel sexegenoten wél in staat zou zijn de met een bevalling gepaard gaande pijn te overleven.

Volgens diezelfde bron geldt diezelfde pijngrens ook op emotioneel, mentaal, psychisch, gevoelsmatig en geestelijk vlak. Met als gevolg dat ik moet oppassen me niet onbewust te forceren tijdens zware of loodzware periodes, en dat ik me op dit ogenblik misschien zonder het te weten op een punt bevindt waarop de meeste anderen al gekraakt zouden zijn.

Volgens de parabel moet een waardige dienaar gebruikmaken van zijn talenten. Bij deze nodig ik u uit: gebruik me als zwart schaap of als zondebok, als luisterend oor of als klaagmuur, scheld me de huid vol, schakel me in als jojo, werk uw frustraties uit door me uit te lachen in mijn gezicht of achter mijn rug, beschuldig me van inconsequentie en van conservatisme tegelijk, bezorg me een droomjob en neem die twee dagen later weer af, wissel mij van plaats met Tantalus of Sisyphus, drink het bloed dat alleen voor jou stroomt, breek het hart dat alleen voor jou slaat, verscheur me. Eén adres: hier bij mij! Want het is bewezen: mijn pijngrens kan het aan.

En altijd het verdriet.

La ceinture

2007-09-02T22:56:00.000+02:00

Lang gemiste vrienden terugzien, men moet er iets voor over hebben. Werkelijk al mijn spieren doen pijn. Dat noemen ze ook wel eens: geïnteresseerd, maar niet geniaal.

(Why do all good things come to an end, come to an end, come to an end.)

Au revoir

2007-08-27T21:33:00.000+02:00

Ik zeg u geen vaarwel, dra zien w'elkander weer. Maar, Brussel, tu me manques déjà.

Kusje, en rijden maar!

2007-08-25T02:50:00.000+02:00

Dinsdag, de trein van 11u35, Leuven-Brussel. Ik: meisje met zwart haar en beige jasje. Jij: jongen met warrige haren, zwarte trui met V-hals, melancholische blik en een boek. Toen je haastig afstapte aan Brussel-Noord, stuurde je een verdwaalde glimlach in mijn richting. Date? [gelegenheidspseudoniem](apenstaart)[bekende e-mailprovider](punt)com. (hieruit)

Lieve jongedame,

Laat me eerst en vooral duidelijk stellen: Neen, het wordt niets tussen ons. Neen, wij zullen elkaar niet ontmoeten. Vergeet me, en vergeef me.
Of om het in zakelijkere termen uit te drukken: Eerst en vooral willen wij u hartelijk danken voor uw spontane sollicitatie. Helaas hebben wij voor het ogenblik geen openstaande betrekkingen die beantwoorden aan uw profiel. Wij wensen u het allerbeste bij uw verdere zoektocht.
Of om het in politieke termen uit te drukken: Non.

Maar ik ben nu toch bezig, dus voel je vrij om verder te lezen.
Ja, ik wil je bedanken voor je voorstel. Ja, het streelt het ego. Ja, het doet de groengrijze thuishavens van die 'melancholische blik' twinkelen. Maar, jongedame, ik heb het wat moeilijk met deze vorm van communicatie. Mag ik je Veronica noemen, trouwens? Ik weet niet waarom, maar het praat gemakkelijker om een naam te kunnen gebruiken. (Maar Sabrina klinkt zo plat, en Angelina doet andere belletjes rinkelen.) Heet je Veronica? Het kan.
Ik heb het moeilijk met deze vorm van communicatie, Veronica. Ik schrijf graag, ik schrijf veel, maar toch. Ik heb het moeilijk met liefde. Ik heb het moeilijk met Kiss and Ride en consoorten. Ik heb het moeilijk met vrouwen die vallen voor wat krullen, of voor een melancholische blik. En ik zou het moeilijk hebben om essentieel te zijn.

Essentieel. Weet je wat er essentieel is aan mijn droomvrouw, Veronica? Laat ik haar even Astrid noemen. Ik weet niet waarom, maar het praat gemakkelijker om een naam te kunnen gebruiken. (Maar Mathilde klinkt zo plat, en Fabiola doet andere belletjes rinkelen.) Heet je Astrid? Het kan.
Astrid is gelukkig. Ze houdt van lachen, van tanden poetsen, van dansen, van reizen, van slapen, dromen, van vertellen, babbelen, luisteren, van ruziemaken, van denken, van voelen, van proeven, van roepen, van zingen. (En dat doe ik ook. Welnu dat komt goed uit.) Astrid heeft me niet nodig, maar ze vindt het heerlijk om haar leven met mij te delen. Astrid is gelukkig.
Ben jij gelukkig? Ik heb er geen idee van, Veronica. En het is eigenlijk niet belangrijk. Ben ik gelukkig? Je hebt er geen idee van, Veronica. Maar je denkt van niet, je beschrijft mijn blik als melancholisch. Je wil me redden van fictieve demonen. Monsters die jij hebt bedacht. Je denkt dat je me kent.

Je kent me niet, Veronica. Verre van.

Niet dat het belangrijk is, maar kom. Het boek was Reus, Veronica. (Annelies is goed, maar Slaap! was beter) Ik had trouwens nooit gedacht dat ik een vrouwelijke ikpersoon met een midlifecrisis herkenbaar zou vinden. Maar kijk, op dit eigenste moment schrijf ik net als Hannah naar een droombeeld. Net zoals ik een droombeeld ben voor jou. Maar de meeste dromen zijn bedrog, Veronica. (En als ik wakker word naast jou dan droom ik nog.)
But you don't really care for music, do you? Die versregel beheerst mijn leven, Veronica. In feite domineert het hele nummer mijn dagen en mijn nachten. Maar dat is een lang verhaal, Veronica. Iets dat ik je beter eens vertel op een terrasje met een pintje en een cola light tijdens de date die we nooit zullen hebben.
Ik ben gelukkig, Veronica. Ik hou van lachen, van tanden poetsen, van dansen, van reizen, van slapen en dromen, van vertellen en babbelen en luisteren, van ruziemaken, van denken en voelen en proeven, van roepen, van zingen. (En 'dat' doe ik ook.) Ik ben gelukkig, Veronica. En ik heb je niet nodig.

Maar goed. It's not a cry that you hear at night. Ik laat je met rust, Veronica. Bij deze verdwijn ik uit je leven. Misschien publiceer ik deze brief wel ergens. En waarschijnlijk wordt "ik werd gezocht in Kiss&Ride" een populaire anekdote op een terrasje met een pintje en een cola light tijdens niet-fictieve dates. Maar ik wens je al het beste. Het ga je goed.

Lieve groeten,
Koen

PS: Trouw met me.

Honderd in een dozijn

2007-08-18T14:54:00.000+02:00

Geloof het of niet, dit is mijn honderdste blogbericht. Flashback!

Een blog, dat is Me, Myself en I-rene. Zo'n 'kriebel', dat geeft een dubbel gevoel. Blogger heeft gemanipuleerd, blogger is gemanipuleerd. Wat een gothic uitziend meisje zei over slash, geldt eigenlijk ook voor deze blog: "writing it has given me opportunities of all kind." Maar 't heeft ook teen-en-tander vermassacreerd. Want het doet iets met een mens. Of het doet iets met hoe men naar die mens kijkt, als-ie gelezen wordt.

Want hij wordt gelezen. Gemiddeld zestig à zeventig verschillende mensen per maand, van wie drie vierde een trouwe lezer is, van wie velen weten wie Koen is. Maar niet allemaal, oh nee. Dat is mathematisch onmogelijk. Hallo daar, onbekende fans.
Mei was de drukste maand, met exact 666 (!) paginaweergaves. Nadien daalde het bezoekersaantal evenredig met de blogpostfrequentie. Waar er tot eind mei nog gemiddeld 2 berichten per 3 dagen verschenen, zag er sinds juni maar 1 postje per 4 dagen het levenslicht. De ene bijdrage al bijdragender dan de andere.

Over die bijdrages. In zijn allereerste bericht beloofde blogger niets. "Misschien, heel misschien, leest/schrijft/luistert/surft/bemint/loopt/droomt deze blog met mij mee", stond er. Laat es kijken.

Ja, er is gelezen. Zeventien van de honderd bijdragen kregen het label 'literatuur'. Soms terecht of heel terecht, soms bij de haren getrokken of helemaal absurd.
Ja, er is geschreven. And I would write 100 posts and I would write 100 more. Het is zo ongeveer mijn beroep, dat schrijven. Gebakken lucht, voornamelijk. Dit postje meegerekend, gingen twintig blogberichtjes over het bloggen zelf. Metabloggen, heet zoiets. Soms in een existentiële bui , soms om de haat-liefdeverhouding met Alshetkriebelt te expliciteren.
Ja, er is geluisterd. Op maar liefst één derde van de blogberichtjes kleefde het etiket 'muziek'. De link tussen een situatie en een liedje was soms for link's sake, soms vanzelfsprekend, soms wat verder gezocht. Het was geregeld zelfs niet de moeite om het muzieklabel toe te kennen aan een postje. Er is geluisterd, ja. 'Er speelt gewoon altijd een liedje door mijn hoofd.'
Ja, er is gesurft. Eén, twee, drie, VIER Youtube-filmpjes verdienden een plaatsje op de pagina, andere kregen gewoon een simpel linkje. In totaal legde blogger 474 links, waarvan 90 keer naar de eigen winkel (met dit bericht als grote schuldige), 70 keer naar Lyricfreak (of equivalent) en 174 naar Wikipedia. Daar zit dit wel voor iets tussen. Andere populaire bestemmingen van de muisklik: dit en dit en dit. Er is gesurft, ja, maar het enige echte blogbericht over surfen was een miskraam: Klik-nerveu werd in de kiem gesmoord.
Ja, er is bemind. Oh ja, er is bemind. De liefde fladderde rond de zwierige krullen van zowat één vierde van de blogberichtjes, en ook zonder etiket ademden vele andere berichten rozengeur en maneschijn. In deze categorie was dit het Magnum Opus aka Chef d'Oeuvre aka Meesterwerk aka Lichtend Voorbeeld, al was dit ook niet irrelevant. En 't-is-triestig-maar-'t-is-waar: er wordt dikwijls over gaarne zien gelogen. Reductie! Reductie! En: Hij zong het nooit, maar misschien is hij verstoken van het geestelijk vermogen om hallo te roepen in een koe haar gat. Want het is een waarheid als bovengenoemde herkauwer: de rest is alles wat er blijft wanneer liefde verloren is.
Ja, er is gelopen. In totaal bracht blogger verslag uit van 236,83 kilometer, waarvan 16 en 20 kilometer in officiële situaties. Van vele kilometers werd geen verslag uitgebracht, blogger beweerde in een onbewaakt moment zelfs reeds duizend mijl afgelegd te hebben.
En: Ja, er is gedroomd. Het is een vreemd concept, zo'n blog. 'Er is meer dat ik u niet vertel dan wel', zegt een mens. 'Ben je er nog of besta je alleen op papier', zegt dé mens. Ja, blogger heeft geflirt met fictie. In 42 van de 100 postjes was de Fictiefee in een van haar gedaantes aanwezig, in 28 andere postjes had ze niet eens de kans om toe te slaan. De 30 'eerlijke' berichtjes? Dit en dit, onder andere. In een vlaag van megalomanie kan Alshetkriebelt vergeleken worden met Romain Gary. Gary won in 1956 de Prix Goncourt, een presitigieuze prijs die Frans(talig)e schrijvers maar één keer kunnen winnen. De mystificatie van Emile Ajar, zijn pseudoniem, lukte zo goed dat die in 1975 diezelfde prijs in de wacht sleepte. Dat werd onthuld in de met Gary's goed georchestreerde zelfmoord gepaard gaande afscheidsbrief: "Je me suis bien amusé. Au revoir et merci!"

Ewel, lieve lezer, 't was plezant. N'dag en bedankt!

(Disclaimer: Neen, ik pleeg geen zelfmoord. Neen, ik stop niet met bloggen. Sinds Cruella DeVil is het een hals(band)misdaad om tevreden te zijn met honderd.)

The new sexy

2007-08-17T23:37:00.000+02:00

F: Will you marry me? I'd be a good husband, Jenny.
J: You would, Forrest.
F: But you won't marry me.
J: You don't wanna marry me.
F: Why don't you love me, Jenny? I'm not a smart man, but I do know what love is.

"I'd be a good husband." Now thàt's the new sexy, wat anderen ook mogen beweren.

(W. en O. zullen een Nederlandstalige hommage aan deze scène ten berde brengen. ~~En sowieso autobiografisch.~~ Vermoedelijk lijkt W. wel wat op F.)

...and proud of it!

2007-08-13T12:19:00.001+02:00

Een welgemeende proficiat aan Alexander de Grote, Hans Christian Andersen, Sabine Appelmans, Aristoteles, Fred Astaire, Robert Baden-Powell, Billy the Kid, Otto von Bismarck, Simon Bolivar, Napoleon Bonaparte en Josephine de Beauharnais, David Bowie, het Brits koningshuis, Pierce Brosnan, George Bush sr., Julius Caesar, Fidel Castro, Charlie Chaplin, Winston Churchill, Bill Clinton, Kurt Cobain, Phil Collins, Tom Cruise, Marie Curie, Leonardo Da Vinci, Rick en Paul De Leeuw, Robert De Niro, Henri de Toulouse-Lautrec, Celine Dion, Bob Dylan, Albert Einstein, Eminem, Henry Ford, Noel Gallagher, Mahatma Gandhi, Bill Gates, Bob Geldof, Che Guevara, Whoopi Goldberg, Cary Grant, Matt Groening en zijn Bart Simpson, Jimi Hendrix, Jack the Ripper, Jeanne d'Arc, Franz Kafka, John F. Kennedy, Nicole Kidman, Mark Knopfler, Spike Lee, Jay Leno, Maradona, Ricky Martin, Michelangelo, Paul McCartney, John McEnroe, Steve McQueen, George Michael, Bart Moeyaert, Marilyn Monroe, Demi en Julianne Moore, Wolfgang Amadeus Mozart, Rafael Nadal, Martina Navratilova, Isaac Newton, Friedrich Nietzsche, Gary Oldman, Sarah Jessica Parker, Pelé, Pablo Picasso, Brad Pitt en Angelina Jolie, Colin Powell, Sergej Rachmaninov, Paula Radcliffe, Maurice Ravel, Ronald Reagan, Julia Roberts, Gerard Reve, Ayrton Senna, Monica Seles, Paul Simon, Sylvester Stallone, Sting, Ashley 'kiss the girl' Tisdale, Emma Thompson, Mark Twain, Ludwig Van Beethoven, Dick Van Dyke, Raymond van het Groenewoud, Gert Verhulst, Johann Wolfgang von Goethe, Koen Wauters, Willem-Alexander van Oranje, Bruce Willis, Oprah Winfrey,
aan vele, vele anderen
en aan mezelf.

En wel hierom.

Ik ken persoonlijk geen enkel, geen énkel schrijfhandvriendje waar niet op een of andere manier een hoek af is. Maar geef toe, wat zou u zijn zonder ons?

Vrij gezellig

2007-08-12T23:32:00.000+02:00

Vogelke vogelke gij zijt gevangen
in een kotteke zult gij hangen
want in goede en in kwade dagen
blijft het waaien
blijft alleen de stilte consequent...

(want ze geeft me van die dagen die mijn kop doorzagen die mijn hart opjagen dat het bloed gaat koken in mijn huid haar stilte staat te luid mijn oorverdovend lied smoort mij in mijn verdriet.)

Want misschien is geluk: nog een geluk dat. (©)

Belofte maakt

2007-08-10T22:10:00.000+02:00

Belofte maakt gaten in woorden: k zl aljd vn e huen
draait aan woorden: nedouh nav djitla laz ki ej
blaast tegen woorden: ik zal altijd
verfrommelt woorden: kaleijjeuden
verstopt woorden: erfgtiksspiugnohougruoitudenbropuzal
jurthioald rumisttijdartgjihopiklotjerdfhuisvanstekkeltestretserf
verscheurt woorden: i uden l ijd v alt ho k za e an
maakt andere woorden: gr nst rkloks tet te retlej
wendt zich af van woorden: (?) -> ∞ -> Σ+ⁿ

maar het is zomer,
alle ramen staan open
en ver weg, nog in stof gehuld…

belofte maakt geluk.

Vertaald

2007-08-06T00:15:00.000+02:00

Onderstaand liedje is geadresseerd aan niemand minder dan blogger. Met dank aan Kevin's ex. En aan blogger's toekomstige, natuurlijk.

'k denk dak et wer hem gedaan
ik em a hart wer over doen slaan
o schatje gij denkt dak iet voer u voel
en daddis dus ni
waddakik bedoel

mor van mij is goe te late gaan
daar hemmekik een airreke van aan
o schatje schatje

lap kem et wer geflikt ik stak a hart
wer zwaar in de fik
o schatje schatje lap, 'touche' is wa gij denkt
en dat dees is veurbestemd
ik zen gen kind ni meer

wette wa 't probleem is me mij
ik droom nog altij
van prinsen die steigeren op een wit peird
ik bleit bij 'home and away'
ik zen echt een koei
zedde na nog ni mee

echt, van mij is goe te late gaan
daar hemmekik een airreke van aan
o schatje schatje

(refrein)

(©)

All work and no play

2007-08-03T21:32:00.000+02:00

Romantische komedies zijn altijd mijn zwakke plek geweest. Schitterend concept, dat genre. Simply the best, better than all the rest, better than anyone, anyone I ever met. De aankondiging van onderstaande film heb ik ontdekt terwijl ik beroepshalve op deze website snuisterde.
Het ontroerende verhaal van Jack Torrance, een liefhebbende vader met een writer's block, en zijn zoontje Danny, smekend om wat aandacht. Ontdek hun zoektocht naar geluk. Want soms, als je het het minst verwacht, is dat wat je het meeste nodig hebt, net om het hoekje te vinden... Gegarandeerd een fantastische avond voor het hele gezin, naar het "schijnt":

En als u zich verveelt, vindt u hieronder nog wat gaten-in-uw-cultuur. Variërend van 'hee, leuk idee' tot 'gee-nie-jaal!':
-- ~~Three casinos~~ Two towers. Eleven guys. Ready to win big? Ocean's 9/11.
-- Het lugubere geheim van een ogenschijnlijk rustig vakantie-oord in een avontuurlijke thriller: Dirty Dancing.
-- Hoe een vriendschap plots een geheim wordt. Hoe je sommige waarheden niet mag ontkennen. Het lichtjes homo-erotische liefdesdrama Harry Potter and the Brokeback Goblet.
-- Pure horror als de oostenwind waait. Hide your children. Scary Mary.
-- Het meeslepende relaas van een jongeman die probeert te aarden in een wereld die hij niet kent, met Leonardo DiCaprio in de hoofdrol: Titanic - Two the surface.
-- De beklemmende thriller over de ontsporing van een man met een midlife-crisis: American Beauty.
-- De horrormusical The Sound of Music.

Crushed dreams

2007-07-30T01:04:00.000+02:00

Ik weet het, het was alweer een tijdje stil. Ik weet het. Maar ~~ik ben~~ mijn pen is leeg, liefste dagboek. Leeg.

Om de stilte te vullen, laat ik mijn eerste grote liefde aan het woord. Hieronder een greep uit wat ik deze week heb lopen zingen (of iets van gelijke strekking). Herkomst: de grote hoop jeugdzonden-en-rommel uit mijn muzieklijst. Wilt u, behalve de gap tussen de trein en het perron, ook in mind houden dat dit alles redelijk willekeurig is? Er speelt gewoon altijd een liedje door mijn hoofd. (Dat is erfelijk, blijkbaar.)

Ik zou dit postje willen opdragen aan Anja, de enige vrouw voor wie de melkmuil-vol-tanden ooit te min was. De titel van dit postje is trouwens ook gepikt.

Ik wandelde deze week door een aantal schone steden. In this city, where the girls are so pretty, does anybody feel as shitty as me? De zon kwam op, de zon ging onder. En als het donker wordt en je niet meer weet waarom het ooit begon blijf ik je altijd trouw blijf ik je altijd trouw blijf ik je altijd trouw. Ik had mijn ogen open. And then i saw her face, now i'm a believer. (ja, nog steeds). Ik had mijn ogen dicht. You're just too blind to see you hate what you can never be and now you're hollow just like me. Ik discussieerde over Belle. If this ain't love, then why does it feel bad, why does it feel bad, why does it feel bad, why does it feel so good. En over haar Sebastian. I had a conversation with you all night, it's a little one-sided but that's allright. En over haar Beest. Forever shall the wolf in me desire the sheep in you. En ik heb gelezen, véél gelezen. En geschreven, véél geschreven. Men zegt dat schrijven genezend werkt, ik weet het niet, word je zelf niet verslaafd aan dat poëtisch verdriet? Een boek als doek voor het bloeden, ik weet het niet. zet je niet de dood op een kier? Of leef je ergens anders, niet hier? Ben je er nog of besta je alleen op papier?

En door alles heen: Faithless.

Hurry for Harry

2007-07-22T23:56:00.000+02:00

Voor de ingang van de boekhandel Waterstone's aan Piccadilly Circus in Londen stond vrijdag een kilometerslange rij mensen. Allemaal wilden ze om middernacht hun eigen exemplaar van het allerlaatste Harry Potterboek bemachtigen. Wij namen er een kijkje.

Je moet om vijf uur in de namiddag al twee keer de hoek om voor je het einde van de rij vindt. Een tweehonderdtal mensen, voornamelijk tieners, zit er met strandmatjes en picnic op de Londense straten. Bijna allemaal zijn ze verkleed in een Harry Potterpersonage. Tovenaarsgewaden van Griffoendor, Ravenklauw en Huffelpuf, geschilderde littekens in de vorm van een bliksemschicht, enge witte maskers van de aanhangers van Voldemort. Een meisje heeft zelfs een opgezette uil in een kooitje mee.

[...]

Helemaal vooraan in de rij staan twintig vijftienjarige meisjes uit Nederland.
[...]

Ze zijn niet de enige buitenlanders in de rij. Achter hen staan Canadezen, Finnen en Zweden. De eerste Engelsen staan pas op de veertigste plaats. Verderop houdt een meisje een bord vast met 'Mexico-Londen. 15 uur vliegen.' Anderen showen met 'Les français pour Harry Potter' of met 'We're from Barcelona'. Een Amerikaans gezinnetje koppelde een reis van twee weken aan dit evenement. 'Vroeger las ik mijn kinderen de boeken voor, nu moeten we vier exemplaren kopen,' vertelt de moeder. 'Maar we gaan het boek vijf uur vroeger hebben dan onze vrienden aan de oostkust.'
[...]

Anderen vrezen dat Harry sterft. 'Vrezen? Ik HOOP dat hij sterft!' zegt een 17-jarige jongen. 'Hij beheerst mijn leven nu al tien jaar, en nu is het genoeg.' [...] De verklede fans hebben ook gevoel voor humor. 'Harry wie? Ik hou gewoon van aanschuiven', staat er op een van de kartonnen bordjes. [...] In de boekhandel zelf is alles nog rustig. [...] 'Ik heb speciaal gevraagd om vannacht te mogen werken', vertelt een van hen. [...] Hoeveel boeken er besteld zijn, mag hij me niet vertellen, maar een van zijn collega's is wat loslippiger. [...] Wij zoeken ons een plekje tegen zeven uur, en worden door mensen van Waterstone's netjes in de rij opgesteld. We hebben het geluk in een portiek te kunnen gaan zitten, met een dakje boven ons hoofd. Een door de boekhandel ingehuurde goochelaar geeft ons een privé-optreden en raadt ons aan ons plekje duur te verkopen als het zou beginnen regenen. [...] Om tien voor twaalf beginnen enkelen onophoudelijk 'We want Harry' te scanderen, en vanaf twee voor twaalf is er altijd ergens wel een groepje dat tien seconden aftelt alsof het Nieuwjaar is. [...] Het internationale gezelschap is niet zo bedreven in queuen. [...] De hele winkel werd omgetoverd tot het kasteel van de toverschool. [...]

[de volledige versie van bovenstaande "trip" vindt u maandag in een grondig herwerkte versie op de cultuurbladzijden van een befaamde krant. Hier vond u alvast een smaakmaker van de director's cut.]

Tell me why I don't like Mondays.

Doop

2007-07-19T02:47:00.000+02:00

"Ben je bereid om je leven op het spel te zetten ter meerdere eer en glorie van je werkgever?" vraagt [hij].
"Natuurlijk," zeg ik.

Achttien uur en 106 kilometer later parkeer ik op de luchtmachtbasis van Kleine-Brogel. De Royal Jordanian Falcons wachten me daar al op. Een handvol piloten en mechaniciens geniet van een kopje koffie of een sigaretje in de schaduw van de hangar waar hun stuntvliegtuigen de nacht doorbrengen.
Op de luchtdoop is het nog even wachten, want één van de vliegtuigen staat ergens anders in een loods voor reparatie. "Niets ergs," verzekert [organisator van de vliegtuigshow] me.
De vliegtuigjes zelf zijn zo'n zeven meter lang en ongeveer zo groot als ik. De informatie in de brochure is niet bepaald geruststellend. Dat kleine ding stijgt aan 1 kilometer per minuut, haalt een topsnelheid van 409 kilometer per uur en heeft een gravitatieversnelling van +10/-10G. "Bij 6G worden de meeste mensen misselijk, bij 9G raakt men buiten bewustzijn," legt Wikipedia uit.
Terwijl ik in afwachting alvast afscheid neem van de vaste grond onder mijn voeten, praat ik met één van de piloten. [...]
Ons gesprek, in wederzijds gebrekkig Engels, wordt geregeld onderbroken door het lawaai van een repeterende straaljager. Van enige stress in aanloop naar hùn repetitie is bij de piloten niets te merken. Dat er vlakbij een kakikleurig busje met in grote, witte letters "CRASH CAR" staat, is niet bepaald een geruststelling.
Tijdens de testvlucht van het kersvers herstelde vliegtuigje krijgen we alvast veiligheidsinstructies. Geen zorgvuldig ingestudeerde choreografie over zuurstofmaskers en nooduitgangen, wel details over het aangespen van onze parachute en over de knop om het glazen dak van de cockpit weg te katapulteren. "But no worries," glimlacht [piloot]. "Op een weiland of in een straatje, ik zet dit ding zelfs aan de grond als de motor het begeven heeft."
[Piloot van het Left Wing-vliegtuig] nodigt me uit om bij hem te komen zitten. Het vastgespen is wat knoeien, de motor slaat heel wat gemakkelijker aan. We volgen de leader naar de landingsbaan, en dat gebeurt slalommend. [...]

[Het vervolg van bovenstaande "trip" vindt u vrijdag in een grondig herwerkte versie op de regionale bladzijden van een bekende krant.]

Het souvenir aan deze 'Droomvlucht': de Jordaanse kotszak. Ongebruikt.

-----
Addendum (1): Het was een vliegtuig van de Royal Jordanian Falcons dat tien jaar geleden de fatale crash in Oostende veroorzaakte. Men was zo vriendelijk om mij dat pas achteraf te vertellen.
Addendum (2): Eén beeld (©) zegt meer dan ~~duizend woorden~~ honderdvijftig lijnen.

Uitpakken!

2007-07-14T13:54:00.000+02:00

‘Lopen is een mediatief proces. Je concentreert je op je ademhaling, op je techniek, je verdeelt je krachten en je leert wat goed voelt en wat niet. Lopen en seks zijn twee uitgesproken lichamelijke activiteiten. De fijne kneepjes ervan zijn zonder meer uitwisselbaar. Een goede loper is ook goed in bed.’

Eén woord: ir.reëel.

Incontinent (2)

2007-07-11T01:43:00.000+02:00

Ooit ga ik mijn favoriete cafébaas achterna. Want waarheen de wind ook waait, ooit maak ik een film. Incontinent als ik ben, deel ik u gaarne mijn openingsscène mee. Niet in de Sint-Annatunnel, maar wel ondergronds. Niet met een ode aan de zomer, maar wel swingend. En sowieso autobiografisch.

Brussel. Een niet nader genoemd metrostation. Middaguur. Rustig. Aan elke kant een tiental wachtende mensen. -- Chers clients, vanaf vandaag zijn onze horaires des vacances scolaires van kracht. -- De intro van een liedje. -- Toedididom didom, padadadam. -- Inzoomen op jongeman, wachtend op de metro richting West. (Let's call him W.) -- -- I thought love was only true in fairy tales -- W. spitst zijn oren. -- meant for someone else but not for me -- W. murmelt mee. -- Love was out to get me -- W. wiebelt zachtjes heen en weer. -- That's the way it seemed -- De oude dame links van W. kijkt licht geamuseerd opzij. -- Disappointment haunted all my dreams -- W. zingt al wat luider. -- And then I saw her face -- De muziek ontploft. W. staat recht. -- Now I'm a believer -- Aan beide kanten kijken mensen verschrikt op. -- Not a trace -- In een ware streetcredibilitykamikaze zingt W. verder. -- Of doubt in my mind -- Een meisje dat wacht op de metro richting Oost (Let's call her O.) glimlacht. -- I'm in love -- O. zingt mee. -- I'm a believer (yeah yeah yeah)...

Enfin. Het komt erop neer dat het hele metrostation uiteindelijk een bizarre choreografie danst, met W. op zijn Elvis' aan de ene, O. als leading lady aan de andere kant. Twee spoorlijnen ertussenin. Het visuele motief van de koningskinderen - sy konden by malkander niet komen - in een melodramatische mix met het auditieve motief van de gelovigen - i couldn't leave her if i tried.

Verderop in de film onder andere een begeesterde monoloog van O., ergens in het oosten van de stad. "Hebt ge u ooit al afgevraagd hoe vaak ge in uw leven moet wachten?" Op de metro, op uw beurt aan de kassa, op uw droomprins.
Verderop in de film onder andere het zonder geluid gemonteerde beeld van snel kleiner wordende rode lichten, vermoedelijk van een metro of een trein. Vermoedelijk nagekeken door W., ergens in het westen van de stad.
Verderop in de film onder andere enkele liftscènes. W. en O., telkens in ander gezelschap. Telkens in die ongemakkelijke en gedwongen intimiteit. Vermoedelijk ook eens samen, al dan niet chronologisch vòòr hun metro-ontmoeting uit de openingsscène.

Enfin. To be continued.

Orange? Blue?

2007-07-09T23:57:00.000+02:00

The future is bright. Ja hoor. Mijn partner-in-crime heeft me een toekomstperspectief geschonken. Ja hoor. Want Wij overtreffen op veertien oktober 2007 Onszelf. Dan lopen Wij éénentwintig kilometer. Een halve marathon, heet dat. (En hoe die 42.195 meter aan hun naam komen, dat is een prachtig verhaal.)

Het gevolg (1): mijn loopschoenen vergezelden me vorige week naar Mijn Hoofdstad slash De Stad Van Mijn Hart. Ook omdat ik vorige week waarschijnlijk niét ging moeten Arbeiten from dawn till dusk. Zelfbedrog heet zoiets, want die schoenen bleven de hele tijd in hun hoekje staan.
Het gevolg (2): Die schoenen stonden ook dit weekend in dat hoekje, ver van de bijhorende voeten vandaan.
Het gevolg (3): Het toekomstperspectief indachtig zette ik het toch maar op een loopje, geschikte schoenen of niet.
Het gevolg (4): [nogal wiedes]
Het gevolg (5): Ik loop mank. Een donkerpaars, gezwollen uitsteeksel onderaan. En hoe dat lichaamsdeel aan zijn naam komt, dat is een prachtig verhaal.

Maar, liefste dagboek, wat ik u wou vertellen: ja hoor, ik loop nog. Ja hoor, mijn future is bright. Ja hoor, ik ben gelukkig. Of wat dacht u dan?

And-so-it-is-just-like-you-said-it-would-be-life-goes-easy-on-me-most-of-the-
time-and-so-it-is-the-shorter-story-no-love-no-glory-no-hero-in-her-sky-can't-
take-my-eyes-off-of-you-can't-take-my-eyes-off-of-you-can't-take-my-eyes-
off-of-you-can't-take-my-eyes-off-of-you-can't-take-my-eyes-off-of-you-can't-
take-my-mind-off-of-you.

Like a virgin

2007-07-06T12:29:00.000+02:00

Er is een eerste keer voor alles. Deze week verloor ik mijn onschuld op de volgende gebieden.

Het was de eerste keer dat ik in contact kwam met het Brussels politie-apparaat. Dat ik me écht fysiek ZIEK ~~gedronken~~ gelachen heb. Dat ik iemand 8 (acht) keer zag niezen. Dat ik bewust misbruik maakte van mijn vierdemachtspositie. Dat ik vergat een bron te vermelden, wat tot ongeziene misverstanden leidde (bij deze rechtgezet). En dat ik een internationale sportwedstrijd won.

En verder:

It was a terrible thing to do.

Seks in de nacht

2007-07-01T03:51:00.000+02:00

Ik deed toch goed mijn best.

M.E.L.E.A. galore

2007-06-29T21:12:00.000+02:00

Alternatieve titel: Lovetrompet.

Mijn Eeuwige Liefde En Aanbidding. Dat is wat u verdient als u mij titel en uitvoerder kunt verschaffen van het ijzersterke nummer met de volgende tekst:

baby the time is right, take it to the limit, step into my life

Dank bij voorbaat. En for-the record: indien u beter bent in het herkennen van liedjes aan de hand van uw gehoor, dan moet u - in mijn gezelschap, uiteraard - naar De Beste Nederlandstalige Film Aller Tijden kijken. Watch-and-learn.

Mijn Eeuwige Liefde En Aanbidding. Dat is wat Zij verdient voor het verschaffen van De Mooiste Nederlandstalige Versregel Uit De Geschiedenis Van De Muziek:

mijn engelke gij doe mij geloven gij doe mij beloven ik doen uwen afwas een leven lang

Dank u wel. En for-the-record: De Mooiste Engelstalige Versregel Uit De Geschiedenis Van De Muziek blijft natuurlijk:

would you... euhm...

Plagiaat in het kwadraat

2007-06-24T15:52:00.000+02:00

(Deze bijdrage bestaat geheel uit diefstal van ideeën. MSN-nicknames, volledige MSN-nicknames en niets dan MSN-nicknames. Je zou er een scriptie over kunnen schrijven.)

1. Ik vond dat u dit toch even moest weten: I've got love for you, if you were born in the eighties. (Rrrr. Deze link bevat de foutste videoclip van het jaar. Maar de titel is er dan ook naar: it was acceptable in the 80s!)

2. En dan zou ik u nog even een gênante vraag willen stellen: Would you please ignore that you found me on the floor? Alvast bedankt. (Alcohol, I still drink to your health.)
She buys every day a pair of shoes, which she never wears.
Maar als u iets wil lezen, kunt u nog altijd hier naartoe.

Top

2007-06-22T20:25:00.000+02:00

Woord van de week: tripamozoma (sic).
Ontmoeting van de week: een toevallig weerzien met de op één na indrukwekkendste neus uit mijn kennissenkring. "Ben jij familie van Koen [achternaam van blogger]?" vroeg ze. - "Ja," glimlachte ik. "En ben jij familie van [naam van gesprekspartner]?"
Lied van de week: de door Ronny Mosuse ter gelegenheid van mijn verjaardag geschreven parodie op Het Blauwogige Verdriet.
Touche van de week (man): ~~in een kano~~ ~~op het strand~~ ~~in de lift~~ op de tram ~~op de vloer~~. (Waar blijft die halte?)
Touche van de week (vrouw): "Heeft u een klantenkaart? En een gsm-nummer?" (Waar blijft die tattoo?)
Alliteratie van de week: [beslissing dienaangaande niet gepubliceerd tengevolge de wet van 8 december 1992 inzake bescherming van de persoonlijke levenssfeer]
Uitspraak van de week: "Het komt goed met u. Ik zal u missen."
Blunder van de week: [beslissing dienaangaande voor onbepaalde tijd uitgesteld als gevolg van het grote aantal inzendingen]
Getal van de week: Negenhonderdtweeënzeventig.

Maar het getal van de maand blijft tot op heden ongewijzigd. En terecht.

Week

2007-06-16T15:45:00.000+02:00

Tengevolge van een licht afgenomen schrijfkriebel, ligt de blogfrequentie beduidend lager. In de aanbieding: een weekoverzicht, dat niets anders nastreeft dan onvolledigheid...

Mijn indrukwekkend palmares is deze week flink gevoed, mijn figuurlijke nekomvang is in dezelfde mate toegenomen. Ik deed een pakkend telefoontje naar de Gazastrook, voerde enkele gezellige gesprekjes met o.a. De Derde Mooiste Vrouwenstem Van Vlaanderen, zong-annex-tokkelde vanmorgen nog een vloeiende, breekbare en ijzersterke cover van de ultieme gitaarsong, en raakte verstrengeld in een zeer intieme omhelzing met het Leuvense asfalt.
Mijn indrukwekkende wijsheid is deze week flink ontwikkeld. Ik kwam bij toeval aan de weet dat punt aan de lijn geen correct Nederlands is (opschudding en agitatie!), maakte kennis met de hilarische uitdrukking een Ireneke doen, en ontdekte aan den lijve hoe snel de mens het fietsen verleert.

...want u moet niet alles weten.

Licht bewolkt. Vijfendertig kilometer zicht. Matige zuidoostenwind. Wachten.

Je-m'en-foutisme

2007-06-08T23:16:00.000+02:00

Liefste dagboek,

ik voel voorlopig niet de aandrang om iets met u te delen. Maar omdat ik een goedhartig mens ben, gooi ik u toch maar een klein zoethoudertje toe. Liefste dagboek, wij zijn blij u te presenteren, Koens Getal Van De Maand (afl.1, jg.1):

Eénenzeventig.

Amen.

Ciao bella!

2007-05-30T23:06:00.000+02:00

Romantiek, oh oh oh. Samen met die mevrouw zal ik romantische dingen doen. Dan gaan we samen wandelen. Aan het strand, en dan is de zon rood en laag boven de horizon. En de zee, die klotst af en aan en met al zijn water en zijn vis daarin. En dan trippelt er een hond voorbij, en dan pak ik de hand van die mevrouw (zo: WAK!) en dan zwier ik met haar hand en dan is het romantisch, en dan zijn er vogels, en dan zeg ik van elke vogel welke soort het is. Meeuw! Meeuw! Meeuw! Meeuw! Meeuw! Meeuw! Meeuw! Want ik heb nog respect voor de romantiek. Ik heb nog respect voor oude waarden en tradities. Ik heb nog respect voor Abba!

En om ook in dit blogbericht de uitgekiende balans tussen emotionaliteit en intellectualiteit te respecteren, zadel ik u graag op met een spoedcursus Italiaans:
- Een Italiaanse ornitholoog houdt zich bezig met 'fare birdwatching'.
- De vertaling van 'een USB-stick' is 'uno stick USB'. Uitspreken als 'oeno stik oezb'.

Take-a-chance-take-a-chance-take-a-take-a-chance-chance

Twintig kilometer later

2007-05-27T21:44:00.000+02:00

Het obligate verslagje, met een licht op deze naamgenoot geïnspireerde titel.
In sportbroekje naar het station, maar dat "vreemde eend"-gevoel verdween al snel. Een volgepakte trein die deed denken aan de betogingen van weleer: allemaal duidelijk met hetzelfde doel naar Brussel. Op de metro werd het Auschwitz-gevoel nog versterkt, al was de sfeer iets uitgelatener, natuurlijk. En socialer, uiteraard. Het uurtje in 'Box 5' was dan ook vliegensvlug voorbij, al maakte het obligate kanonschot na de obligate Brabançonne die gezellige ontstressing in één klap ongedaan. BAM!

Zes minuten flessenhalseffect later maakte een bescheiden piepje aan mijn schoen duidelijk dat ook voor mij de échte 20 kilometer begonnen. Wat minder bescheiden piepjes van mijn chronometrerende gsm joegen me kort nadien naar de linkerkant van de baan, maar het onheil was geschied: mijn supportersschare had me gemist toen ik voorbij kwam geflitst. En ik hen.

Twee merkbare evoluties: (1) van zware gevechten ter bescherming van je aura tot een standvastige vierkante meter vrijheid, en (2) van een evenredige verdeling tussen lopers- en supportersambiance tot een meer eenzijdige aanmoediging voor de stil geworden sportschoenenmassa. Ook merkbaar: kletsnatte en spekgladde hectometers na de bevoorradingspost, en een niet aflatende stroom van welkome muzikanten.

Me myself and I dan. Geen opvallende dipjes, al viel het wel tegen dat de eerste kilometerpaal die ik zag die van '6' was en niet die van de naar mijn gevoel toen '7' of '8', en veroorzaakte het missen van Paal 15 een jammerend stemmetje in mijn hoofd over de steeds langer lijkende kilometers. Bij de afslag richting Tervurenlaan sloegen de zenuwen toe ("dat is de Mont Ventoux, Koen, daar zult ge zwarte vlekken zien."), maar dat bleek zeer goed mee te vallen. Zeker toen ik toen ik bovenkwam in de verte de Jubelparkbogen zag, en rechts van mij een filmende meeloopdelegatie der supportersschare mocht ontmoeten. De laatste kilometer was één wolk van euforie.

de massa scandeert
uit volle borst mijn naam
mooie vrouwen hangen gillend
uit hun open raam.

Eén uur, zesenvijftig minuten en zevenendertig seconden. Inclusief drie minuten flessenhalseffect bij de aankomst.

En vreemd genoeg: dit alles lijkt bijzaak. Ik heb de 20 kilometer van Brussel gelopen. Ja, en? Overmorgen trek ik waarschijnlijk weer mijn loopschoenen aan, maar op de stoute schoenen is het vermoedelijk nog wat langer wachten. Wussy galore.

Risicogedrag

2007-05-26T00:09:00.000+02:00

Anderen zijn al zwaar aan het freaken voor zondag, ik ben er mentaal wat minder actief mee bezig. Met al diens gevolgen: risicogedrag (een actuele term, zowaar). Risicogedrag? Ja, risicogedrag. Zo en zo, o.a.. Met al diens gevolgen: donderdag wankelde ik de trap af, trok tegen beter weten in mijn loopschoenen aan en kroop jankend terug in mijn schulp. De enkel. Het onmiddellijke gevolg: een dag vol ijs en zalf en angst voor een Filletje: "Goede vrienden, ik loop morgen niet."? No way. No-way. Desnoods op krukken, maar daar zwijgen we over.

Nu we het toch over risicogedrag hebben: volgens onbevestigde bronnen zingt men in bepaalde homokringen een parodie op Laïs. "Het beste van de p[...], dat is er voor mijne k[...]." Maar dat wilde u niet weten, dus daar zwijgen we over.

Nu we het toch over risicogedrag hebben (2): "Als gij de twintig kilometer kunt lopen, dan kunt gij de Mount Everest ook beklimmen hoor," zei [iemand die het kan weten]. "Conditioneel zit ge goed, en het klimmen leert ge wel onderweg." Maar daar zwijgen we over.

Internationaal

2007-05-23T14:16:00.000+02:00

Eén der Vrouwen Van Mijn Leven heeft een goede poging gedaan om nòg in mijn achting te stijgen, en dat met een trucje dat het bij mij altijd doet: een gezonde dosis zelfspot (2'48"). Zie ook hoe ze meneer Lippowitz' hormonenspiegel dermate in de war brengt dat hij een jammerlijke luchtgitaarvergissing maakt (3'35"). Hier.

Onderstaande tekening was ook nogal confronterend. Nog veel wereld te bezoeken, zoveel is duidelijk.
Met Engeland als grootste leemte (maar niet lang meer!) en Zuid-Afrika als grootste droom. Om maar te zwijgen over den top van de Mount Everest, natuurlijk.

Scheisse. Merde. Shit.

2007-05-19T22:24:00.000+02:00

Mijn excuses voor de fecaliën in de titel - grappig overkomen -, voor de moeilijke woorden in het postje - indruk maken - en voor de relatief lange blogstilte - andere bezigheden. Want ja, ik heb het druk gehad:

Counting flowers on the wall
That don't bother me at all
Playing solitaire till dawn with a deck of fifty-one
Smoking cigarettes and watching Captain Kangaroo
Now don't tell me I've nothing to do

Maar goed. Hier ben ik weer. Hallo. Grinnik. Gênante stilte. Kuchje. Poging om gesprek te starten.

Intrusie! Een ~~kwaliteitskrant~~ elitekrant schreef er ooit een fijn artikel over. Achter de abonnementsmuur, dus voor het Plebs kort uitgelegd: intrusie, dat komt neer op ongewenste, opdringerige flitsen in je brein. Heeft u nooit - in gedachten - mensen onder de trein geduwd, of het gezicht van uw lievelingsbroer - in gedachten - met een gloeiend strijkijzer bewerkt, of tijdens de begrafenis van uw beste vriend - in gedachten - hardop gelachen? Of erger, - in gedachten - de naaktheid van uw prof of uw tante nonneke aanschouwd? Wees gerust, negentig procent van de mensen heeft soms te maken met dit fenomeen. En van die negentig hebben er twee à drie écht làst van die flitsen. Wasn't me.

Op dit ogenblik verklaart tien procent van mijn lezers mij zot. Grinnik. Gênante stilte. Kuchje. Poging om gesprek te starten.

Voetbal! Gisteren heb ik tijdens een semi-vriendschappelijke semi-interland aan den lijve ondervonden waarom 'bitsig' een Duits klinkend woord is. Mijn hevig toegetakelde (maar zeer welgevormde) gluteus maximus en mijn minstens even zwaar aangepakte gastrocnemiusaanhechting schreeuwden tijdens het lopen vandaag onophoudelijk Schweinhunde! ter nagedachtenis van de strafschopgebiedakkefietjes. Schwalbe? Nein, verdammt! Scheisse!
En: voetbal! Het geniaalste contrafact aller tijden mag vandaag - tegen alle verwachtingen in - als juichkreet door uw boxen schallen. Lees en luister. En glimlach.

Grinnik. Gênante stilte. Kuchje. Gemompelde smoes. Schluss.

Titels (2)

2007-05-15T15:06:00.000+02:00

Ideeën genoeg. Tijd ook. Goesting, dat is een andere zaak. Maar om te bewijzen dat ik nog leef, net als de vorige keer een overzicht van in de kiem gesmoorde blogberichten. In alfabetische volgorde.

Blablabla: over gesprekken over koetjes en kalfjes met een ondertoon van bloemetjes en bijtjes.
Blauw: over het getal één triljard driehonderd triljoen negenhonderdvijfentwintig biljard honderdenelf biljoen honderdzesenvijftig miljard tweehonderdzesentachtig miljoen honderdzestigduizend achthonderdzesennegentig. Het aantal schrijfwijzen voor Viagra, volgens een spamspecialist.
Klik-nerveu: over pittoreske en andere ontdekkingen als gevolg van mijn willekeurige afritten op de digitale snelweg. Over chatten met God, over vreemde dorpjes, over beschamende titels in je favorieten als gevolg van vastgelopen raadselspelletjes, en over grote handen.
Mierentieten: over mooie West-Vlaamse woorden. Over de effecten van koude fietstochtjes. Over de effecten van sommige stemmen. En over de effecten van de combinatie daarvan.
Salto Mortale: over het slappe koord tussen overkomen als een uitslover en overkomen als ongeïnteresseerd. Over van dat koord afvallen. Over met een *smak* neerkomen. En over onomatopeeën.
Spijt: over de grote gaten in het internet, over de zeer bekende zin Uw zoekbewerking - [...] - heeft geen overeenkomstige documenten opgeleverd, en met een heroïsche poging om alvast één leemte op te vullen: de tekst van Spijt van Lenny Maes.
S-T-1: over keikoppen, over taaltoeval. ST1 = st-een én st-one. En over ghoti, natuurlijk.
Tapette: over de graffiti "mijn neef is een nicht" langs mijn looproute, en over algehele hilariteiten.
Verloren: over Het Spel (niét klikken!). Over telkens opnieuw verliezen (niét klikken!). Over mijn neef als trigger. Over Het journaal met [naam van neef] De Vilder (argh! verloren!). En over de verslavende absurditeit van rechte haakjes.
Vierhonderdnegentig: over het beperkt aantal keren dat ik een ander zijn schuld vergeef.
Non-fictie: (niet meer alfabetisch, wel allesoverheersend) een ordinair dagboekpostje waarin de major concerns van de echte Koen ook die van zijn bloggend alter ego worden, waarin rechte haken worden afgeschaft, waarin man en paard én een kat een kat genoemd worden, waarin de eerste zin 'liefste dagboek' is, waarin de zelfspot volledig verdwijnt waardoor de 'ik' bespottelijk wordt, en waarin hopelijk voor eens en altijd duidelijk wordt wat een fameuze korrel zout er nodig is bij het lezen van dit blogverhaal.

Misschien. Ooit.

Zot

2007-05-13T18:31:00.000+02:00

Mijn engelbewaarster, die haar functie cumuleerde met een carrière als hemelsluiswachter, is door Hogere Machten op non-actief gezet wegens misbruik van voorkennis. Voor de tweede keer deze week begon ik mijn looptoertje in de zon, om een weinig later een nieuwe dimensie van het concept 'pijpestelen' te ontdekken.

Mijn wangen? Nat? Zweet noch tranen, mevrouw. Hoe komt u dààr nou bij?

Mijn benen brachten me vandaag langs drie psychiatrische klinieken en door zeven verschillende dorpen. Meer dan vijf-en-twintig kilometer, naar het schijnt.

Mijn lopen, een vorm van therapie? Zelfreflectie? Anorexia? Tanorexia? Zelfkastijding? Boetedoening? Een manier om op te scheppen tegen mijn voornamelijk imaginaire vriendjes? Maar neen, mevrouw. Hoe komt u dààr nou bij?

Zoals het klokje

2007-05-13T00:57:00.000+02:00

Het is tijd om wat blogaandacht te besteden aan mijn toekomstige ex-huisgenoten. Een selectie:

- Zus (15): sinds maandag blokjesvrij. There come all the boys, fighting for her love.
- Broer 3 (19): sinds donderdag L-vrij. Beep beep'm beep beep yeah.
- Vader (49): goed op weg om vijftig te worden. En bij voorbaat gefeliciteerd, gefêteerd, gecelebreerd, overdonderd en verrast. When I get older, losing my hair, many years from now.

Anyway:

So long, farewell, auf wiedersehen adieu
Adieu, adieu, to yieu and yieu an yieu.

En proficiat, trouwens.

Spreek. Spreek woorden.

2007-05-09T01:22:00.000+02:00

Wie zoekt die vindt:

Een kot. (Yes!)
Een job. (Yes!)

Oefening baart kunst: kilometervreten.

Volleerd spitsuurchauffeur. Honderd kilometer file. Inclusief ettelijke uitgestoken rechterbenen. Graag gedaan, graag gedaan.
Volleerd nachtchauffeur. Honderd kilometer eenzaamheid.
Over kilometers gesproken. U kent ze wel, die verliefde naïevelingen die beloven om 1000 mijl te lopen. En of ze dat nu in één keer doen, of in twee helften (of stiekem toch met de auto), ze vinden dat allemaal verschrikkelijk veel. Uw filerijdende blogger was het neuspeuteren en meezingen tijdelijk beu en waagde zich uit verveling aan een rekensommetje. Ik loop gemiddeld 10 à 12 kilometer per keer. Ik loop gemiddeld 4 à 5 keer per week. Dus: ik loop gemiddeld 40 à 60 kilometer per week. Dus: ik loop 500 kilometer op tien weken. Dus: ik heb gemakkelijk al 1000 kilometer op de teller. And counting.

(Mu)ziek

2007-05-06T11:58:00.000+02:00

De ex van een vriendin van mij heeft kanker. Leeftijdsgenoot. Fuck fuck fuck. Maak dat mee. Man man man.
In de marge van de sprakeloosheid legde mijn zieke geest de link tussen chemotherapie, ex-liefdadigheid en de geniale live-versie van dit nummer, alwaar de King de slappe lach krijgt wanneer hij zijn tekst subtiel aanpast, geïnspireerd door een oudere man in het publiek:

Are you lonesome tonight,/ Do you miss me tonight?/ Are you sorry we drifted apart?/ Does your memory stray to a brighter sunny day/ When I kissed you and called you sweetheart?/ Do the chairs in your parlor seem empty and bare?/ Do you gaze at your bald head and wish you had hair?

Excuus. Uw blogger is dan ook zo iemand die een bowlend genie respecteert voor zijn muziekkeuze tijdens het opsommen van de misstappen der Amerikaanders. Uw blogger zou dan ook zelf tamelijk dubieus te werk gaan in zijn muziekkeuze bij het producen van een actualiteitenprogramma. Nicole of Gigi na Kenya Airlines, Tears in heaven na het weerbericht, een (welgemeende) BMFA na een interview met een sneeuwminnende lijstduwer annex kroonprinsnaamgenoot, en Girl, you'll be a woman soon na de jongste update over dit meisje. Mag ik ter compensatie van dit zwartgallig cynisme de titel van de slechtste film aller tijden (met een "!" in plaats van een "?") aanbieden aan haar nagedachtenis?

En mag ik in één moeite door van de gelegenheid gebruik maken om een Leuvense kotstudent te eren? Hij/zij bezorgde al menig voorbijganger een hartaanval door zijn/haar goed gewatteerde stereoboxen op de vensterbank te zetten en het themanummer van de beste film aller tijden door de straat te laten loeien:

I love you, pumpkin. - I love you, honey bunny. - EVERYBODY BE COOL THIS IS A ROBBERY! - ANY OF YOU FUCKING PRICKS MOVE AND I'LL EXECUTE EVERY MOTHERFUCKING LAST ONE OF YOU! - 'Tom tidim tam tom tidim tam tom.'

Wijsheid in de kan

2007-05-04T23:17:00.000+02:00

55 liter wijn is veel, ook voor 130 mensen. Zeker als er zich uiteindelijk een tiental verslaafden over het gros daarvan ontfermt. Uw blogger stond erbij en keek ernaar. Of toch ongeveer.

Volgende bloemlezing is dan ook vermoedelijk volledig aan overmatig drankgebruik te wijten. Nonverbale acties met dezelfde boodschap werden niet opgenomen:

"Koen jongen, wat een geheel man. Gij waart veruit, véruit, de schoonste van heel het podium."
"Ge ziet er verdomme goed uit vanavond. Ja, helemaal af."
"Allé, ge ziet er echt stralend uit."
"Amai, lang geleden dat ik u gezien heb, ge ziet er goed uit!" (Mijn reactie: "Gij ook, maar bij u is dat geen verandering hé." Ze glimlachte.)
"Ik ben zonet met mijn kop tegen de muur gebotst toen ik een kus probeerde te ontwijken, want ik ben nog niet in die mate van zatheid dat ik mij door iederéén zou laten kussen." (Mijn reactie: "Ik ook niet. Integendeel." Ze droop af.)
De Keizerin der façades, afstandelijkheid, koelheid en mannenhaat, ook bekend als 'beauty&brains with a passion for chains', tevens octrooihoudster van de uitspraak 'alle jongens zijn klootzakken': "De man van mijn leven is er niet vanavond. En ik had gehoopt dat hij er zou zijn. Koen, gij zijt een degelijke man, zeg het mij, wat moet ik doen." (Mijn reactie: deze techniek, en een portie self-disclosure. Ze vertelde.)
"Gij zijt hier de enige mooie hetero."
Een van de schone jongelingen van de andere kant van de rivier, in navolging van het complot 'vertel blogger dat hij er veel beter uitziet met zijn haar kort': "Ge ziet er mannelijker uit dan vroeger, en in mijn geval is dat echt een compliment." [disclaimer: uitspraken tengevolge van complot niet opgenomen in bloemlezing wegens te groot in aantal]

Geef hier die tattoo.

Run. Forest run.

2007-05-01T17:23:00.000+02:00

De Zestien Kilometer Van Oud-Heverlee. "Een bosloop op een licht heuvelachtig terrein over boswegen in het Mollendaalbos." Hence it's handle, Death Incarnate. Pretty cool, huh?

Eind deze maand doorkruis ik met 24.999 anderen de helft van onze hoofdstad: twintig kilometer. Om in Oud-Heverlee, één der matig geciviliseerde nederzettingen in the bush rond Leuven, zestien kilometer te kunnen lopen, moest ik twee keer rond.

Het nadeel van kleinschaligheid: Negentig procent freaks. Sportclubmensen, sportclubmensen, sportclubmensen, sportclubmensen, sportclubmensen, en ik.

De benen, dat zat wel goed. 'Kijk die dijen es. Da's graniet', zou Michel Wuyts zeggen.
De adrenaline, dat zat ook goed, al was die stress vooral het gevolg van de vraag of ik mijn eigen tempo wel zou volgen als er 250 anderen rond mij hangen. Het antwoord: neen. Ik vertrok goed voorin en veel te snel. Véél te snel. Na één kilometer wou ik niks liever dan verpletterd worden door de honderden sportschoenen achter mij. Bij het bordje van 'vier kilometer' kon ik alleen nog aan het woord 'kajiet' denken. Maar dan hebben een reeks ontmoetingen me er doorheen geholpen:

de Deus Ex Machina: mijn beste vriend -- (km 4,3 - 15,4)
Waldwegspielerei (maar mìjn tempo was constant, jongedame) -- (km 8,4 - 14,2)
de Man met de Hamer -- (km 15,4 - 16,0)

Maar ik ben er geraakt.

On and on and on and on and on and on and on and on.

O, zon.

2007-04-28T19:46:00.000+02:00

lopen is écht niet gezond als Frank (De Boosere, nvdr) en Sabine (Hagedoren, nvdr) dat afraden. Zeker niet als je last hebt van een voetblessure (een muggenbeet, nvdr).
ik moet me dringend, drìngend, een tattoo laten zetten. Op mijn voorhoofd. In grote letters: "NOT INTERESTED." Verstaan?
55 liter wijn voor 60 mensen is veel voor een beschaafd bedoelde receptie van een uurtje of twee. Dat wordt spannend.
Ik moet me dringend, drìngend, eens een blad voor de mond aanschaffen. Het is me de laatste dagen meermaals gezegd. Is er iemand die wél zin heeft in een potje wederzijdse beledigingen?

Amai. Ambiance.

2007-04-27T17:07:00.000+02:00

Waar
gaan we vandaag
met elkaar
over zwijgen?
Blijft
het voor eeuwig
liggen
op het puntje van mijn tong?

Vogelke vogelke gij zijt gevangen in een kotteke zult gij hangen want in goede en in kwade dagen blijft het knagen blijft alleen de stilte consequent

Uit een ex-lijflied van mij, vandaag langsgeshuffled op de meest ingenieuze uitvinding aller tijden, tijdens de warmste looptocht aller tijden, gevolgd door de meest deugddoende verfrissing aller tijden. Gezongen door een zanger. Dezelfde man die tien jaar geleden al (we worden oud) een gesmaakte gastrol speelde in ~~het meest fantastische programma aller tijden~~ het programma dat geen uitzondering vormt op haar eigen uitgangspunt. Wat onder andere leidde tot dit:

Aftersun

2007-04-26T00:46:00.000+02:00

Eén van de Plannen op het Lijstje is alweer geschrapt, al viel het nogal mee wat doelloosheid en blues betreft. That's the way (enzoverder). Het veroorzaakte wel de herontdekking van één van mijn hobby's: autobahnspielerei.

(1) Kies zorgvuldig je doelwit uit. (2) Hou hem (of haar!) een tijdje in het vizier, zonder te opvallend te naderen. (3) Pluis rijgedrag, snelheid, baanvastheid en humeur uit en sla vervolgens toe. (4) Zet de richtingaanwijzer op (pink! pink! pink!). (5) Laat de motor zachtjes optrekken. (6) Verander heel geleidelijk van rijvak. (7) Ga je doelwit zachtjes voorbij. (Kijk niet opzij, dat kan fataal zijn.) (8) Zie je het linkervoorlicht van je doelwit in je achteruitkijkspiegel, schuif dan - met richtingaanwijzer - zachtjes weer naar de rijstrook rechts. (9) Vertraag onmerkbaar. (Rem niet. Zak niet lager dan 115 km/u, dat kan fataal zijn.)
Op dat ogenblik heb je Het Spel niet meer in eigen handen. Hou nauwgezet maar onopvallend - Het Spel is leuker in het donker - uw doelwit in de gaten via de achteruitkijkspiegel. De kans is groot dat hij (of zij!) begint te pinken, van rijstrook verandert, jou zachtjes weer inhaalt en voor jou weer inschuift. Als hij (of zij!) mee wil spelen, zal je merken dat ook hij (of zij!) zachtjes weer vertraagt. Herhaal stappen (4) tot (9).

Het Spel werd gisteren gespeeld tussen uw blogger en een auto met nummerplaat E - 1. Deze website leerde me dat de kalende man achter het stuur een voorzitter, lid of dienst van de gemeenschaps- of gewestregering was. Vermoedelijk 'chauffeur van'.

En als afsluiter mag u één keer raden op welke groente uw blogger op dit ogenblik als twee druppels vergeten zonnemelk lijkt. Tip: de groente waarvan smake doet het uitstekend in combinatie met mozarella.

Mietjes

2007-04-23T17:30:00.000+02:00

- Weet je waarom ik zo graag bij je ben? Omdat ik me niet verplicht voel om voortdurend te praten. Het is gemakkelijk om met jou te zwijgen. Met jou zwijgen, dicht bij jou, maar zonder elkaar aan te raken, met gesloten ogen, zonder te communiceren met één van de vijf zintuigen, alleen weten dat je er bent, dan ontstaat er een ander contact, je kunt het niet onder woorden brengen omdat woorden tot de vijf zintuigen behoren, en dit is iets anders. Iets heel anders. Een besef. Het is moeilijk uit te leggen. Een gevoel dat je ergens binnenin mij bent, dat ik ergens binnenin jou ben. Buiten de zintuigen, buiten tijd en ruimte, buiten onszelf. Ik kan het niet onder woorden brengen. Maar het is er. Voel je dat?
- Hm?
- Voel je dat?
- Neem me niet kwalijk, ik heb niet geluisterd.

Van Saunders, de man of vrouw die in een ver verleden samen met Dora mijn jongensdromen stuksloeg met één simpel tekstje.

En dan wil ik nog even duidelijk maken dat het niet mijn hobby is om op mijn wekker te slaan. Dat het niet mijn hobby is om mijn kindergeld te riskeren als mijn ketting het begeeft terwijl ik op de trappers sta. Dat het niet mijn hobby is om kansloos ten onder gaan met een raket in de hand bij gebrek aan explosiviteit als gevolg van duurtrainingen. Dat het niet mijn hobby is om kansloos ten onder gaan in het gevecht tegen stofophoping.

Maar toch is het een fijne dag. Volledig in crescendo, uiteraard. Wordt misschien vervolgd.
Edit: wordt bij deze vervolgd. Dat het niet mijn hobby is om Smrntwsk on stage verkracht te zien worden. Dat het wel mijn hobby is om verliefd te worden.

I maybe tell you all about it someday.

En oh ja: lopen is voor mietjes.

Liefde in tijden van...

2007-04-22T22:16:00.000+02:00

familiefeesten?

Je zou er een boek over kunnen schrijven. Gabriel García, doe jij het of ik?

(Arme, arme, arme Pia.)

Compilatie

2007-04-21T18:21:00.000+02:00

"Wat had u vandaag gewenst?" vraagt Het Einde Van De Straat.

Alle looplusjes ten huize Blogger beginnen in dezelfde richting. Welke route je ook doet, de start en de aankomst zijn hetzelfde. Vandaag heb ik ze allemaal gedaan. Achttien komma achtentwintig kilometer later zit ik hier.

Respect van mijn collega's
credibility volop
al kraam ik enkel wartaal uit
als een kip zonder kop.

Up & Down

2007-04-19T23:39:00.000+02:00

Een dag van pieken en dalen, van climaxen en anticlimaxen, van hoogtepunten en laagtepunten. Een kleine selectie uit het aanbod.

De hoogtepunten: VIER "Wat Een Vrouw."-Erlebnissen. Werkt dààrmee samen.

Het laagtepunt: 21,3319. Wat Een Vent.

Klucht

2007-04-17T23:25:00.000+02:00

Een dag uit het leven van.

klucht (de ~, ~en)
1 kort toneelstuk waarin een komisch geval uit het dagelijks leven op grappige wijze wordt behandeld => kluchtspel
2 lachwekkend voorval

Dinsdag 17 april: één grote lange gigantische klucht (2). Met minstens vijf subkluchten. Die elk op zich nog eens gesubkluchteerd kunnen worden. Een dag uit het leven van.

Maar volledig in crescendo, uiteraard. En wie ben ik om u uw hoogtepunten te ontzeggen. De absolute, totale en volledige kluchtclimax: deze film. In avant-première, gratis, en meegelokt onder valse voorwendsels ("een reportageploeg - journalisten, Koen! - die op zoek gaan naar het verhaal van de verdwijning van hun voorgangers"), maar gezellig was het wel. Horror/thriller, zegt IMDB, maar als u MIJ naar het genre zou vragen, ik zou 'komedie', 'slapstick' of 'parodie' antwoorden.
We lachen één keer (ha), we lachen twee keer (ha, ha), we lachen drie keer (ha, ha, ha). Wat hebben we vandaag weer veel gelachen.
~~En: we denken één keer, we denken twee keer, we denken drie keer. Wat hebben we vandaag weer veel gedachen.~~

Een man dacht:
wanneer zal ik eens één minuut niet aan haar denken?
Nu?
Hij ging zitten
en dacht één minuut niet aan haar.

Toen stond hij op en wandelde verder, dacht verder,
steeds verder, zonder tussenpozen,
aan haar.

Kort

2007-04-15T00:05:00.000+02:00

Gorter! Gorter!
'k Heb uw Meizang willen lezen
Maar begon al gauw te vrezen
Dat het, voor mijn dood, niet uit zou wezen.
Korter! Korter! Korter!

De gemiddelde lengte van mijn blogberichten moet omlaag. Poging 1: mission failed. Dit is poging 2.

De tekst van dit liedje.
Pagina 130 uit dit boek.
En dit filmpje, uit de oude doos: